Er is nog meer …

Tijdens het schrijven van deze (werk)biografie kwamen er geregeld herinneringen op aan dingen die Hanneke óók deed. Maar die niet hiervoor beschreven zijn. Een paar daarvan:
LETS: Hanneke was actief betrokken bij LETS, het Local Economy Trade System, waar leden diensten voor elkaar verrichtten tegen een eigen gemaakte locale munteenheid. Hanneke bood vooral diensten aan op het gebied van opruimen van dichtgeslibde huizen. Ook toen we geen lid meer waren van LETS, deed Hanneke dit werk in haar ‘vrije tijd’ voor een flink aantal mensen.
Laat ik mijn baarmoeder weghalen? Een typisch voorbeeld van hoe Hanneke een persoonlijk probleem wist te vertalen naar het maatschappelijk vlak. Toen ze een jaar of 38 was kreeg Hanneke last van pijn aan de baarmoederhals en vagina. Na onderzoek door specialisten werd voorgesteld haar baarmoeder weg te halen. Zoals een arts zei: “U heeft twee kinderen en geen kinderwens, dus uw baarmoeder heeft u niet meer nodig.”
Na de operatie merkten we al snel dat zo’n amputatie allerlei gevolgen en bijwerkingen kan hebben, waarover door de opererende artsen niet of nauwelijks werd gesproken.
Hanneke ging op onderzoek en bracht hierover een brochure uit: Laat ik mijn baarmoeder weghalen? Daarin werd duidelijk dat de operatie veel te makkelijk werd voorgeschreven en dat betere voorlichting over de gevolgen ervan nodig waren. In de jaren daarna werd deze brochure in oplagen van vele duizenden verspreid in vrouwengroepen, bij de VIDO enz.
Rapen: Toen we in de jaren 80 veel LAW-wandelingen maakten, begon Hanneke te rapen, vuilnis dat langs de route lag in een plastic tas doen en ergens netjes deponeren in een afvalbak. Eerst geneerde ik me ervoor, maar later ben ik er aan gaan meedoen. Later werd ze lid van diverse ‘raapgroepen’ die overal in de stad en op het strand actief werden.
Zelfs toen ze in het verpleeghuis woonde, bleef ze actief rapen als we wandelingetjes in de buurt maakten, extra gestimuleerd omdat er statiegeld op de blikjes en flesjes zat. Rapend rijk worden noemden we dat.
Pothole gardens: Tijdens onze groenacties ontdekten we een boek van een Engelsman die minituintjes maakte in gaten in de weg of op stoepen: potholes. Heel leuk om te doen, soms met hulp van onze kleinkinderen, maakten we er tientallen in de stad. Ze hadden over het algemeen een kort leven, maar één ervan, het kabouterhuisje op het Copernicusplein in Den Haag bestaat nog steeds en wordt (door mij, zei de gek) onderhouden. Het heeft een glimlach op gezichten getoverd van duizenden passanten en kinderen veel plezier bezorgd.
Not Out!: Als lid van een soort gezelligheidsclub voor 55-plussers (Slimme Senior) werd Hanneke actief in het bestuur en bij het oprichten van diverse activiteiten. Een van de dingen waarmee ze zat was: café-bezoek doe je niet zo makkelijk in je eentje als vrouw, terwijl je toch wel eens iets wilt drinken in een café of op een terrasje.
Na gesprekken met diverse uitbaters bleek één café in de buurt bereid mee te werken aan Hanneke’s plannetje: ik ga elke dinsdag om kwart voor vier in dat café zitten. Dan hoeven dames niet meer alleen te zijn als ze komen. Na bekendmaking bij Slimme Senior bleek het een succes. Elke week kwamen rond de tien vrouwen (en ook mannen) naar Not Out! om gezellig samen wat te drinken en/of te eten rond zes uur. Dit initiatief bestaan nu al zo’n zeven jaar en inmiddels is er op donderdag iets soortgelijks elders gestart dat ook goed loopt.