Categorie archief: Uncategorized

25 jaar Vrekkenkrant en… het naderende einde

Afgelopen vrijdag 21 april hebben Hanneke en ik – bij met Marieke Henselmans, onze ‘vrekkendochter’ –  het 25-jarig jubileum van de Vrekkenkrant gevierd, op gepaste wijze natuurlijk met een… gezellige maaltijd maaltijd en een goed gesprek
Zo lang is het inderdaad al geleden dat we met de Vrekkenkrant begonnen op 21 april 1992.

Laat je niet kisten door de commercie

Marieke vertelde van haar nieuwe boek Laat je niet kisten door de commercie, waarin ze de huidige praktijk rond uitvaarten, begrafenissen en crematies grondig onder de loep neemt. En waarin ze laat zien dat het persoonlijker, aangenamer en… veel goedkoper kan. Vooral als je je niet in de luren laat leggen door (vooral) verzekeraars en grote uitvaartondernemingen tijdens de drukke periode na het overlijden van een dierbare.
Hanneke en ik zijn (hopelijk) nog niet zover, maar duidelijk is dat je ruim van tevoren moet beginnen je voor te bereiden op het naderende einde. Daarom zijn we blij met Marieke’s nieuwste boek, dat overigens door  haar zoon Gijs geïllustreerd is.

Crowdfunding

Marieke biedt fans en toekomstige lezers de mogelijkheid haar te helpen met het financieren van dit boek. Dat kan door nu al exemplaar te bestellen of haar op een andere manier te ondersteunen bij dit project.
Ga naar de site hieronder en kies zelf. Doen!
Laat je niet kisten door de commercie, een mooie uitvaart voor elk budget.

Chomo

Langzamerhand begint me duidelijk te worden waarom ik die rare bucket list (zie vorige bijdragen) maak. Typisch Rob van Eeden: eerst doen, dan denken. Misschien niet de handigste aanpak, maar mijn leven lang een patroon waarmee ik blijkbaar toch tevreden ben, want veranderen doe ik niet. Niet in de laatste plaats omdat het veel heeft opgeleverd; daarover later misschien nog eens.

Wat zijn die plekken die ik wil bezoeken? Wat zijn de eigenschappen ervan. Waar gaan ze over? Wat vind ik er zo mooi, bijzonder en inspirerend aan? Wat voor mensen zijn het? Wat willen ze met al die gekke beelden, bouwsels en maaksels? Na het bezoek afgelopen weekend aan Chomo werd dat iets duidelijker.

Vanaf de jaren dertig van de vorige eeuw was Chomo een succesvolle Franse kunstenaar, maar bij een expositie in 1960 in de Parijs ging het mis. Hij wilde bepaalde werken niet (meer) verkopen en maakte ruzie met de galeriehouder en bekende kunstenaars die hem bezochten.

ChomoKort na die expositie keerde hij zich af van de ‘officiële’ kunstwereld en vestigde zich op een bosperceel bij Fontainebleau, waar hij – onder zeer sobere omstandigheden – verbleef tot zijn dood in 1999. Hij maakte er honderden beelden, componeerde en speelde muziek, maakte films, ontmoette gelijkgezinden etc. Maar vooral: het bosperceel werd verfraaid met bijzondere gebouwen, waaronder de ‘Eglise des pauvres’. Geheel gemaakt van hout uit het bos, flessen, afvalglas, autoruiten, kippengaas en gips. Meer hierover via de links hieronder.

Al ruim een jaar geleden kwam ik in contact (via internet) met zijn werk. Vorig jaar probeerden Hanneke en ik – op eigen kracht – het perceel van Chomo te vinden, maar dat lukte niet. Wel hadden we een bijzondere wandeling in een bos met grote heidestruiken, rotsen en varens. Heel mooi, maar het perceel van Chomo was in geen velden of wegen te bekennen. Omdat ik me daarna via zijn site meldde bij nabestaanden en enkele vrienden, kregen we begin september een uitnodiging voor het weekend van 3/4 oktober 2015 om ‘Le village d’art préludien’ te bezoeken.
Nadat na zijn dood in 1999 de meeste beelden en ander werk van het perceel waren verwijderd, geveild en/of opgeslagen, bleven de bouwsels er zo’n tien jaar (bijna) onberoerd. Nu is er een vriendengroep/stichting die het geheel wil behouden en weer openstellen voor het publiek. De twee kinderen van Chomo, inmiddels ook bejaard, zijn niet in staat dat alleen te doen. Ook zijn er geen kleinkinderen.

Laurent-Danchin

Laurent Danchin (rechts), trekker van dit ambitieuze project, verwelkomde de bezoekers met uitgebreide uitleg en veel herinneringen aan Chomo die hij al vanaf het begin van zijn carrière volgt. Chomo noemde zijn plek ‘préludien’, omdat op die plek een voorzet/prelude moest ontstaan van de nieuwe maatschappij die hij voor ogen had. Er is inmiddels een stevig hek om het perceel gezet, hier en daar resten nog wat beelden of aanzetten daartoe.

Verder is er het woonhuis van Chomo dat er binnen verrassend ‘gewoon’ uitziet. En waar nu enkele studenten en stagiairs bivakkeren, als ze meewerken aan de conservatie-werkzaamheden.Beeld-aan-woonhuis
Refuge-met-overkappingEnkele in verval geraakte bouwsels, zoals het Refuge, zijn overdekt met een tijdelijk nieuw dak en steigers om verder verval tegen te gaan.
De ‘Kerk van de armen’, waar voorzover ik weet nooit een dienst voor de armen is gehouden, deed vooral dienst deed als opslagplaats voor beelden en ander materiaal. Hij is inmiddels ontruimd en biedt de mogelijkheid het geheel niet alleen van buiten, maar ook van binnen te bewonderen.
Kerk-van-buiten

Kerk-binnenOm terug te komen op de vragen aan het begin van dit artikel, wat is het nou dat ons zo aantrekt in dit soort plekken en kunst?
Er zijn natuurlijk heel voor de hand liggende overeenkomsten met ons leven: een vrij sobere leefstijl, je (min of meer) afkeren van de consumptiemaatschappij, werken met afval, recycling en hergebruik. Idealen over een ‘nieuwe mens en samenleving’.

Maar dit weekend realiseerde ik me ook dat het verval, het vergaan van deze plekken ook aantrekkingskracht heeft. Niet omdat het ‘mooi’ is, alhoewel dat soms ook voorkomt. Het past gewoon goed bij onze leeftijd. Hanneke en ik zijn samen toch al 141 jaar, en het verval en vergaan van onszelf komt steeds meer in zicht. We realiseren ons ook door deze ‘extreme’ voorbeelden te bezoeken dat je altijd ‘iets’ achterlaat. Dat kan goed zijn voor de nabestaanden en anderen, maar ook een enorme last. Hier op het terrein van Chomo, maar nog pregnanter op dat van Watkyne, zie je hoe de natuur oprukt, hoe veel overwoekerd wordt, begint af te brokkelen en vergaat.

Wat moeten de nabestaanden daarmee? Wat moet behouden worden en wat kan beter weg. En hoe behoudt je dat wat over zou moeten blijven. Om nog maar niet te spreken van de financiering van e.e.a. Allemaal gedachten en vragen die net zo goed relevant zijn in ons eigen leven, voor onze eigen spullen en geld.
In ieder geval begrijp ik nu iets beter waarom ik deze site ben begonnen.

Meer informatie, ontleend aan de site van Henk van Es

* Website (in french) entirely devoted to Chomo, with a biography, a list of video’s, picture galeries and a number of texts about Chomo
* The site apppears  in Jarvis Cocker’s Journeys into the Outside (1999, on Youtube in 2012, see my post of august 23, 2012)
* On Flickr some 40 pictures of the site (presented by Halle Saint Pierre, Paris)

Hoe beroof je een bank?

Verhuis je Geld

How-to-rob-a-bankUit recent politieonderzoek blijkt dat het aantal bankovervallen drastisch is afgenomen. Het is blijkbaar niet meer lucratief.
Toch hebben de allergrootste bankroven de afgelopen jaren plaatsgehad. Maar dan wel door insiders, bankdirecteuren zelf en andere hooggeplaatste medewerkers. En dat alles ongestraft, of bijna ongestraft. En zonder dat er afdoende maatregelen zijn en worden genomen om weer zo’n enorme diefstal te voorkomen. Kijk en huiver bij deze heldere en zeer informatieve video.
How to rob a bank (from the inside)

View original post

Erven, met of zonder ruzie?

Hanneke van Veen

pollepelOnenigheid over erfenissen is een geliefd onderwerp in romans en films. Daar gaat het dan vaak om kluizen vol geld, aandelen, huizen en juwelen.
Maar ook in het gewone leven is erven gevoelige materie. Zelfs iets heel kleins of ‘onbenulligs’ kan aanleiding kan zijn voor een jaren durende familievete.
Lees verder.

View original post

Op vertrouwen, de goedkoopste webwinkel

Al vele jaren verzenden Hanneke en de onze boeken aan mensen die via diverse websites bestellen. Voorbeeld daarvan is www.netwerkenwerkt.nl, waarop een bestelformulier te vinden is.

Toen we ooit begonnen met het verkopen van boeken via internet, vroegen we bestellers om eerst het vereiste bedrag over te maken. Zodra het geld ontvangen was, stuurden we het met een (reeds voldane) factuur toe.
Ik weet niet meer wie me voorstelde het anders te doen. Iemand zei dat het veel ‘lucratiever’ was om mensen zonder betaling te laten bestellen, en ze dan het boek met – in vertrouwen – de factuur toe te zenden. Dit bleek een schot in de roos. Het resultaat was dat we twee keer zoveel bestellingen kregen.

Maar betaalt iedereen dan wel? Nee, niet iedereen betaalt, maar wel het overgrote deel. Het is elk jaar ongeveer hetzelfde percentage tussen 1 en 3% dat uiteindelijk niet betaalt. Sinds begin 2012 zijn er 150 boeken verzonden. Gisteren heb ik de telling gedaan van degenen die niet betaald hebben binnen de gestelde termijn. Dat zijn er zegge en schrijve: 3.
De keus tussen deze twee manieren van verzenden is duidelijk. Ofwel 75 boeken zeker betaald verkopen, ofwel 150, waarvan 3 wanbetalers, die na 3 tot 9 maanden nog steeds niets betaald hebben. Natuurlijk gaan we daarom door met het – in vertrouwen – meezenden van de te betalen factuur.

Er zijn overigens meer mensen die te laat betalen. Na ruim een maand stuur ik die een mailtje met de volgende tekst:
Op <dag-maand> zond ik u ons boek met – in vertrouwen – een factuur.
Tot op heden is geen betaling ontvangen.
Graag even aandacht,
Meestal wordt hierop positief gereageerd, en  het bedrag alsnog overgemaakt. Daarna doe ik meestal niets, want de ervaring wijst uit dat een tweede herinnering  tevergeefs is. Behalve als je het op een beetje creatieve manier doet. Gisteren zond ik de drie echte wanbetalers (langer dan 3 maanden geen betaling, noch reactie op herinnering) de volgende mail:

Het is opmerkelijk dat een klein percentage (1 tot 3%) van degenen die boeken bestellen, niet betalen.
U bent daar één van. En omdat u al meer dan <..> maanden geen enkele betaling hebt gedaan, BENT U GENOMINEERD voor:

DE SLECHTST BETALENDE KLANT VAN ROB VAN EEDEN TROFFEE 2012.

We houden u op de hoogte van de binnenkort uit te reiken trofee onder belangstelling van pers en media.
Hebt u hiervoor GEEN belangstelling, maak dan € <bedrag> over op bankrekening 39.02.24.162 van Van Eeden Advies, den Haag, onder vermelding van GEEN NOMINATIE

Dit blijkt prima te werken, inmiddels heeft één van hen betaald, onder vermelding: “Hiermee zie ik af van mijn nominatie.” Een ander mailde vandaag: “Grappige en doeltreffende zoveelste herinnering. Ik kan me voorstellen dat het erg irritant is wanbetalers achter de broek te zitten dus mooi aangepakt. Ik had echter niet de intentie wanbetaler te zijn – heb na uw vorige (ook al tweede dus niet best) herinnering de som overgemaakt via internetbankieren. Is blijkbaar niet aangekomen, ik kan deze ook niet meer in mijn afschriften terugvinden. Dus nogmaals betaling gedaan – deze keer met 3,00 euro zelfopgelegde boete. Als het goed is ontvangt u dus nu 18,95. Met excuses.”
Deze betaling is inmiddels ontvangen. Wie weet komt nummer 3 ook nog over de brug, dan is de score 100% betaald.

PS Verder opvallend was dat alle late of niet betalers uit Amsterdam kwamen. Bestellingen komen uit het hele land, maar dat alle slechte betalers in Amsterdam zitten? Daar moet ik de volgende keer maar eens induiken.