Categorie archief: Schrijver

Een verhaal over mijn leven – 7 –

Familie van Frederik van Eeden?

Tot zo’n 10 jaar geleden was ik er stellig van overtuigd (vrij) directe afstammeling te zijn van Frederik van Eeden, de beroemde Tachtiger, pionier in Nederland van de psychoanalyse, oprichter van Walden en nog veel meer. Dat wist ik omdat mijn vader dat altijd vertelde. Ik weet niet precies hoe hij de relatie omschreef, maar het was zoiets als: Frederik van Eeden was een broer van mijn overgrootvader. Niet dat er veel over gepraat werd verder, maar dat is ons (kinderen) altijd duidelijk gemaakt.
Toen ik in 1965 m’n baccalauréat deed op een frans lyceum kon ik Nederlands kiezen als keuzevak. De professor Nederlands aan de Sorbonne die me ondervroeg heb ik omstandig uitgelegd dat ik familie van hem was. Wat er toe leidde dat we vooral over een paar boeken van Frederik van Eeden spraken die in natuurlijk gelezen had, wat leidde tot een hoog cijfer.

Ook toen ik Hanneke leerde kennen, begin jaren 70, wist ik nog steeds ‘zeker’ dat ik familie van Frederik was. En dat was een grappige coïncidentie. Hanneke en ik woonden in een (soort van) commune. En Hanneke’s grootvader (de linkse dominee Pake van Veen) en de ‘broer van mijn overgrootvader’ dus leefden en werkten een tijd samen in de gemeenschap Walden in het Gooi. We voelden ons daardoor extra verbonden; onze voorouders hadden samen gestreden voor een betere wereld, net als wij zeventig jaar later probeerden te doen.

In november 2012 deden Hanneke en ik deze cursus gegeven door Bert Hinnen in het natuurvriendenhuis in Darp. Heel leuk om in een groep een zoektocht te houden naar het verleden van je voorouders met – af en toe – aangrijpende ontdekkingen en verhalen.
Hanneke wist al dat ze ergens een ‘beroemde’ voorouder had: Dorus Rijkers, Helderse mensenreder op zee. Nu vond ze precies uit hoe ze daarmee ‘ geparenteerd’ was, zoals dat in stamboomtaal heet.

Ik concentreerde mijn zoektocht op Frederik van Eeden, maar hoe ik ook speurde, enig verband tussen zijn en mijn familie kon ik niet vinden. De twijfel was toen wel gezaaid.
Helemaal duidelijk werd dat mijn vader abuis was, toen zoon Michaël zich stortte op het maken van onze stamboom. Inmiddels is hij zo’n beetje begin 1700 aangekomen, maar een relatie met de stamboom van Frederik van Eeden (die we ook hebben uitgezocht) is er niet.
Eigenlijk niet zo gek dat mijn vader – ook op dit gebied – de waarheid niet hoog in het vaandel had, maar daarover later.

Middelmatigheid, meen je dat echt?

Onderstaand artikel is eerder gepubliceerd op middelmatigheid.nu. Deze site wordt binnenkort opgeheven. Alle (relevante) artikelen van die site zijn overgeplaatst naar dit blog (robvaneeden.com).

Hier en daar vertel ik voorzichtig dat ik deze site (middelmatigheid.nu dus) ben begonnen en stuit daarbij – op een enkele uitzondering na – op verbazing en onbegrip. “Jij middelmatig, kom nou! Als er iemand niet middelmatig is, dan ben jij het wel. Met al je/jullie projecten en acties, bedrijven en initiatieven, hoe kun je dat nou middelmatig noemen?”

  • “De mensen, die het best in de wereld slagen, zijn zij, die de geest van de middelmatigheid hebben.”
    Rémy Montalée, Frans toneelschrijver, 19e eeuw.
  • “Middelmatigheid van geest en traagheid maken meer wijsgeren dan het nadenken.”
    Vauvenargues, Frans filosoof, 1715-1747.

Ik geef toe, het is nogal vaag en onduidelijk wat ik zeg en probeer op te schrijven. Toch dringt steeds meer tot me door dat ikzelf niet anders meer kan denken over mijn leven dan als middelmatig, normaal, niet bijzonder. “Ben je niet depressief aan het worden?” werd me ook gevraagd. Nee, juist niet, mijn middelmatigheid, mijn niet-bijzonderheid voelt juist als een opluchting. Er is misschien een andere manier waarop ik dat duidelijk kan maken.

Hanneke kreeg een boek aangeraden: Plantaardig, vegetatieve filosofie. Een wonderlijk boek. Sommige delen zijn goed leesbaar en maken duidelijk waar het de schrijver om gaat.

Wij mensen zijn meer verwant aan planten en bomen dat we beseffen. De plantaardige natuur heeft ook veel meer om het lijf dan we denken, is veel intelligenter en georganiseerder dan we ons realiseren. We zouden ons daar meer naar moeten gedragen. Andere delen van het boek zijn – in ieder geval voor mij – grotendeels onbegrijpelijke aaneenschakelingen van citaten van een menigte aan biologen, wetenschappers en filosofen uit alle eeuwen, gelardeerd met complexe zinnen die je de haren te berge doen rijzen.

Toch is het een zinnig verhaal dat in al die tekst verborgen is. Enigszins te begrijpen als je de groene bladzijden leest die aan ieder van de zes delen van het boek voorafgaan. En ook door de waarschuwing van de schrijver, voor in het boek: “U ziet uzelf graag als iemand die zelf nadenkt, informatie verzamelt en beslissingen neemt. U erkent wel dat u bepaald wordt door driften en genen, maar dan toch in mindere mate dan dieren. Laat staan planten en bomen. Zij kunnen niet bewegen, nemen geen beslissingen en werken niet samen, zoals hogere organismen. Dacht U”.

 

 

Een verhaal over mijn leven?

In en om dit bureau en in de kast (foto links) staat zo’n beetje alles wat ik bewaard heb van de afgelopen bijna 72 jaar.

Al lang denk ik, af en toe, het is geen obsessie, aan het schrijven van een verhaal over mijn leven.
Op de een of andere manier komt het er niet van, maar dat stopt het denken erover niet. Bij het doorbladeren van foto-albums, bij het lezen van boeken, zoals nu Bonjour tristesse of als ik de papieren restanten van mijn leven aan het ordenen en opbergen ben in ordners en archiefdozen.
Het is aardig wat, maar niet zoveel dat het een onoverkomelijke klus zou zijn e.e.a. nog meer en overzichtelijker te ordenen en aan de hand ervan een chronologisch verslag te maken, want dat zou het m.i. moeten worden.

Maar wat wil ik ermee?

Wat ik wil zeggen, althans dat dringt zich steeds sterker aan me op, is dat mijn leven eigenlijk heel gewoon en middelmatig is geweest. Voor een aanzienlijk deel grotendeels onbewust en zonder sturing (althans door mezelf). Ik heb eigenlijk maar wat gedaan, op mijn gevoel afgaand, denk ik, maar zeker ben ik er niet van. Je zou ook kunnen zeggen dat ‘op mijn gevoel afgaan’ niet onbewust en ongestuurd is. Maar mijn gevoel lijkt met (na vele jaren) toch een slechte raadgever. Of toch niet. Ik weet het niet.

Als ik zoiets vertel aan familie, vrienden of kennissen, dan reageren ze met ongeloof: jij, middelmatig? Je hebt zoveel ondernomen in je leven, zoveel banen, bedrijven, projecten, acties en nog veel meer. Zoveel bereikt ook. Hoe kan jouw leven nou gewoon of middelmatig zijn?
Er is natuurlijk meer dan alleen middelmatigheid, maar dit voert momenteel de boventoon (ik word binnenkort 72).

Voor wie zou ik het schrijven?

Het eerste denk ik dan aan Michaël, mijn oudste zoon, vooral natuurlijk omdat hij er – naast Hanneke – het meest mee te maken heeft gehad. Ook wel anderen, Hanneke natuurlijk, alhoewel ik denk dat het haar misschien toch minder zal interesseren, omdat zij – hoogstwaarschijnlijk – al een beter beeld heeft van mijn leven dan ikzelf. Misschien is het voor meer mensen interessant. Zeker weet ik dat het geen ‘grootse literatuur’ is of zou kunnen worden, ondanks af en toe spannende en gekke verhalen. Eerdere pogingen in die richting hebben me geleerd dat ik daar niet toe in staat ben.

  • Toen ik een jaar of 9 was, kreeg ik voor een opstel op school een hoog cijfer en vertelde dat trots aan mijn vader. Ik wil later schrijver worden, zei ik.
    Zijn antwoord was: nooit doen jongen, in Nederland valt daar geen droog brood mee te verdienen.

Toch houd ik van schrijven

Het heeft wel even geduurd voordat ik serieus ging schrijven, want tijdens mijn school en studie stelden het niet veel voor. De interesse voor schrijven en wat dat betekende en teweeg kon brengen, kwam pas op gang toen ik bij Stimezo Nederland werkte, waar ik in contact kwam met mensen (Paul Schnabel, Evert Ketting, Paul van Brederode en Ruut Veenhoven) die ieder op hún manier interessante teksten voortbrachten, en waarvan ik toen (met anderen) de ‘vormgever/uitgever’ was.
Maar ook in die periode en toen ik afstudeerde bij en werkte aan de EUR voor Jan Buiter stelde mijn schrijven nog niet veel voor. Sommige stukken schaam ik me gewoon voor en ben blij dat ze waarschijnlijk door niemand meer gelezen zullen worden. Het andere kon ermee door, maar mijn draai had ik duidelijk nog niet gevonden. En die zou ik ook niet vinden in de wetenschappelijke wereld.

(wordt vervolgd)

Met gestrekt been!

Gisteren hoorde ik een stukje interview op BNR  van Wilfred Genee met Marlies Dekkers. Het ging over #metoo en aanverwante onderwerpen.
Marlies zie: “Mijn generatie heeft een beetje weggekeken (…). Die dacht, laat ik maar nix zeggen, dan word ik gezien als een mieper. Gewoon vallen en weer doorgaan. Maar dat bleek vaak toch niet te lukken. Deze generatie, die gaan er met gestrekt been in. Zij laten het er niet bij zitten. Ik ben zo trots op deze generatie; ik eer ze.”
Wilfred: “Dus je kan niet meer boos op je dochter worden?”
Marlies: “Natuurlijk wel, als ze de afwas niet heeft gedaan word ik gewoon boos.”
Wilfred: “Dus de grote Marlies Dekkers doet nog steeds de afwas?
Marlies: “Ja wat denk je, afwassen, vloertje dweilen.”
Wilfred: “In lingerie natuurlijk!”
Marlies: “Kijk, dat is nou weer een opmerking, waarvan je denkt: op het randje.”
Wilfried: “Ik probeer juist een verband met jouw werk te maken.”
Marlies: “Nee, nee, dat is echt op het randje.”
Waarna Wilfred nog wat doorpruttelde, maar gelijk had ze: 1-0 voor Marlies! Lees verder Met gestrekt been!

M’n CV bijgewerkt

Carrière – in vogelvlucht – met meest recente bovenaan:

  • Oprichter/ontwikkelaar (met Hanneke van Veen) van Hitte-eilanden, website over het hitte-eiland-effect en wat ertegen te doen is. 2014-heden.
  • Oprichter/ontwikkelaar (met Hanneke van Veen) van Meer groen? Zelf doen!, website over vergroenen van de stad. 2013-2014.
  • Wekelijkse columnist (met Hanneke van Veen) voor de website van Tros Radar over geld en consumentenzaken. 2011-2013.
  • Schrijver (met Hanneke van Veen) van Sparen voor later en nu! 2010.
  • Schrijver van Netwerken, zo eenvoudig is het (niet), met zesde druk. 2009-heden.
  • Oprichter (met Hanneke van Veen) van www.vanspaarbankveranderen.nl, www.vanbetaalrekeningveranderen.nl en www.verhuisjegeld.nl. Eerlijke voorlichting en informatie over sparen en banken. 2007-heden.
  • Tweewekelijkse rubriek De Loopbaancoach in Volkskrant Banen. 2006-2008.
  • Schrijver van Netwerken werkt, op weg naar de baan die je wilt. Negentien drukken met meer dan 40.000 ex verkocht. 2004-heden.
  • Oprichter/partner bij Netwerk-partners. Individueel outplacement en loopbaanbegeleiding, ontwikkelen en geven van netwerk-trainingen. 2003-heden.
  • Mede-oprichter/eigenaar van (toen innovatieve) wijk-site www.uitvinderswijk.nl. 2003-2014.
  • Schrijver (met Hanneke van Veen) van zes boeken over sober leven, geld en financiële onafhankelijkheid, bestseller (50.000+): Je geld of je leven. 1994-2002.
  • Oprichter (met Hanneke van Veen) van de Vrekkenkrant en tijdschrift GENOEG en stg. Zuinigheid met Stijl. 1992-2002.
  • Consulent bij outplacement- en loopbaanbureau Van Ede & Partners 1993-2002, begeleiding van loopbaancliënten, trainingen en website-ontwikkeling.
  • Projectleider, personeelsmanager en directielid van milieu-ingenieursbureau CE-Delft. 1986-93.
  • Oprichter/directeur adviesbureau Schep je Eigen Werk, advies en begeleiding voor kleinschalige startende ondernemers. 1981-86.
  • Eigenaar/wever van weverij AVE, 250 vloerkleden, lopers en wandkleden geweven en verkocht. Cursussen en materialen ontwikkeld voor de verwerking van afvaltextiel. 1979-86.
  • Wetenschappelijk hoofdmedewerker EUR, bij prof. Jan Buiter, bedrijfskunde/sociologie. 1978-81.
  • Stafmedewerker bij Stimezo Nederland, betrokken bij onderzoek en publicaties over abortushulpverlening in Nederland en abortuswetgeving. 1973-78.
  • Mede-oprichter van anti-autoritaire crèche De Kleine Witte. 1970.
  • Ambtenaartje bij het ministerie van CRM (onder Marga Klompé). 1970-72.
  • Eerste werkervaringen bij Nederlanden van 1845 (statistisch werk, 1967), Laurens sigarettenfabriek en Rymenam agenda’s (lopende band werk, 1966-67) en Telegraaf (krantenwijk, 1960-61).

Waarom offline? Daarom!

Vofflinean verschillende kanten komt de vraag, waarom ik offline ga in 2014. Door de NSA? Omdat Google precies weet waar je wanneer bent? Eigenlijk niet.

Ik heb er – na zo’n 30 jaar achter/voor beeldschermen – gewoon genoeg van. Een ruwe schatting:  25.000 uur, oftewel 3 jaar vol continu, 365 dagen, 24 uur per dag aan de computer gekluisterd. DRIE VOLLE JAREN. In normale 40-urige werkweken ruim 10 jaar, dus een derde van mijn werktijd. Misschien iets te ruim geschat, maar het is en blijft een heel lange tijd. En dan heb ik nog niet eens tv meegerekend.

Nou is dat voor een groot deel handig geweest en heeft het veel opgeleverd, maar vooral de laatste jaren met de nieuwe sociale media is het me steeds meer gaan tegenstaan. Af en toe is het best leuk om iets grappigs of bijzonders te lezen/zien op Facebook etc., maar meestal kost het vooral tijd en beklijft er bitter weinig.
Helemaal offline gaat trouwens al niet meer. Bankzaken, tenminste als je niet bij de grote drie banken wilt zitten, is onmogelijk zonder computer, dus dat zal ik blijven doen. En af en toe ook best eens wat opzoeken, als dat zo uitkomt.

E-mailen (waarvan toch zeker 75% nutteloze ballast is, in mijn geval, hoe goed ik me ook van alles unsubscribe), Facebook, Linkedin, Twitter, Pinterest etc. hoeven even niet meer. Ik kies voor ‘echt’ contact, via de telefoon of sms (als het dringend is), en vooral, hoop ik, face-to-face contact met vrienden, familie en ieder ander die daar zin in heeft.
U weet me te vinden.

Rob van Eeden

PS Voor alle duidelijkheid: met sommigen heb ik natuurlijk zeer zin- en waardevol contact (gehad) via sociale media en e-mail. Wees er van overtuigd dat ik ons contact zeker wil voortzetten. Het gaat me niet om het afbreken, maar juist het versterken van contact, maar dan in een iets andere vorm. That’s all!