Categorie archief: Stamboom

Een verhaal over mijn leven – 9 –

Is dit een verhaal over mijn leven? Ja, in zekere zin gaat dit verhaal ook over mijn leven, alhoewel het zich er (in de tijd) ver vóór afspeelt. Over voorouders die ik niet (of nauwelijks) heb gekend, zeg maar mijn overgrootouders en daarvoor. Tot zo’n vijfentwintig geleden had ik daar nauwelijks interesse voor, te druk met andere dingen. Het hoort blijkbaar bij de leeftijd om er zo rond je vijftigste wel belangstelling voor te krijgen. En dan komt het goed uit dat zoon Michaël ook die leeftijd heeft bereikt. In de afgelopen jaren heeft hij op My Heritage een indrukwekkende stamboom samengesteld (van meer dan 6.200 personen) van onze familie en die van onze partners. Het is dus nu mogelijk om tot ver terug in de geschiedenis te zien wie onze voorouders waren, waar ze woonden en (vaak ook) wat voor beroep ze hadden.

Opa van Oostrum, als jonge chauffeur van de familie Louwman aan de Badhuisweg, Scheveningen.
Lees verder Een verhaal over mijn leven – 9 –

Een verhaal over mijn leven – 8 –

Op zoek naar Rob van Eedens

Even een kleine excursie voordat we in de Van Eeden stamboom duiken.
Begin deze eeuw had ik (blijkbaar?) een periode dat ik niet veel te doen had en me nogal verveelde. Hoe ik erop kwam weet ik niet meer, later zijn er veel van dergelijke initiatieven geweest, maar ik heb het echt zelf verzonnen op zoek te gaan naar ‘letterlijke’ naamgenoten overal ter wereld. Dus Robs, Roberts en Robbies van Eeden.
Het was in de begintijd van internet, Facebook bestond niet, evenmin Linkedin etc. Het was vooral zoeken via internet in telefoonboeken van allerlei landen, waar zich Van Eedens zouden kunnen bevinden. Nederland natuurlijk, maar ook België, Duitsland en Amerika bleken aardig wat Van Eedens te herbergen. E.e.a. resulteerde in robvaneeden.nl/naamgenoten dat een summier verslag geeft van die zoektocht.
Gemaakt met Netobjects Fusion, een programma dat op je eigen computer draaide en daardoor allerlei problemen gaf, vooral met updates. Toch bood het de mogelijkheid om relatief makkelijk een site te maken.

In de periode van twee jaar dat ik daar – af en toe – aan werkte vond ik zo’n tien naamgenoten. Een aantal wilde geen verder contact na mails van mijn kant, een aantal anderen wel. Eigenlijk was de meest bijzondere ontdekking, dat er in Zuid Afrika en aangrenzende landen duizenden Van Eedens wonen. Ergens midden 17de eeuw vertrok een zekere Jan Janse van Eeden (in navolging van Jan van Riebeeck) uit het plaatsje Eede in Zeeuws Vlaanderen naar Zuid Afrika. Dat was de eerste Van Eeden daar, nu zijn er meer dan 5.000, bijna net zoveel als in Nederland.
Waaronder ook een Robert Van Eeden, één van de naamgenoten met wie ik nog steeds contact heb, nu vooral via Facebook. Een onderwijzer/leraar die in Kaapstad woont en de laatste jaren geregeld in het buitenland, vooral in Azië les geeft.

Nu zou het veel makkelijker zijn om zo’n zoektocht te organiseren, met alle sociale sites.Via Facebook heb ik nu vijf ‘vrienden’ met dezelfde naam als ik. Maar sinds 2000-2002 heb ik er niet veel aandacht meer aan besteed. Het was toch een wat rare exercitie. Naar wie of wat was ik nou eigenlijk op zoek?

 

 

Een verhaal over mijn leven – 7 –

Familie van Frederik van Eeden?

Tot zo’n 10 jaar geleden was ik er stellig van overtuigd (vrij) directe afstammeling te zijn van Frederik van Eeden, de beroemde Tachtiger, pionier in Nederland van de psychoanalyse, oprichter van Walden en nog veel meer. Dat wist ik omdat mijn vader dat altijd vertelde. Ik weet niet precies hoe hij de relatie omschreef, maar het was zoiets als: Frederik van Eeden was een broer van mijn overgrootvader. Niet dat er veel over gepraat werd verder, maar dat is ons (kinderen) altijd duidelijk gemaakt.
Toen ik in 1965 m’n baccalauréat deed op een frans lyceum kon ik Nederlands kiezen als keuzevak. De professor Nederlands aan de Sorbonne die me ondervroeg heb ik omstandig uitgelegd dat ik familie van hem was. Wat er toe leidde dat we vooral over een paar boeken van Frederik van Eeden spraken die in natuurlijk gelezen had, wat leidde tot een hoog cijfer.

Ook toen ik Hanneke leerde kennen, begin jaren 70, wist ik nog steeds ‘zeker’ dat ik familie van Frederik was. En dat was een grappige coïncidentie. Hanneke en ik woonden in een (soort van) commune. En Hanneke’s grootvader (de linkse dominee Pake van Veen) en de ‘broer van mijn overgrootvader’ dus leefden en werkten een tijd samen in de gemeenschap Walden in het Gooi. We voelden ons daardoor extra verbonden; onze voorouders hadden samen gestreden voor een betere wereld, net als wij zeventig jaar later probeerden te doen.

In november 2012 deden Hanneke en ik deze cursus gegeven door Bert Hinnen in het natuurvriendenhuis in Darp. Heel leuk om in een groep een zoektocht te houden naar het verleden van je voorouders met – af en toe – aangrijpende ontdekkingen en verhalen.
Hanneke wist al dat ze ergens een ‘beroemde’ voorouder had: Dorus Rijkers, Helderse mensenreder op zee. Nu vond ze precies uit hoe ze daarmee ‘ geparenteerd’ was, zoals dat in stamboomtaal heet.

Ik concentreerde mijn zoektocht op Frederik van Eeden, maar hoe ik ook speurde, enig verband tussen zijn en mijn familie kon ik niet vinden. De twijfel was toen wel gezaaid.
Helemaal duidelijk werd dat mijn vader abuis was, toen zoon Michaël zich stortte op het maken van onze stamboom. Inmiddels is hij zo’n beetje begin 1700 aangekomen, maar een relatie met de stamboom van Frederik van Eeden (die we ook hebben uitgezocht) is er niet.
Eigenlijk niet zo gek dat mijn vader – ook op dit gebied – de waarheid niet hoog in het vaandel had, maar daarover later.

Wankele bootjes in stamboom

Op 1 oktober schreef ik over mijn DNA, waaruit bleek dat ik 38% Scandinavische voorouders heb. Ik wist daar al iets van, door de stambomen die zoonlief Michaël momenteel opbouwt en waar al bijna 5.500 familieleden (van vier families) in kaart zijn gebracht. Daaruit bleek al dat mijn overgrootmoeder: Omie, zo noemden we haar, uit het Noorden kwam. Ik heb haar gekend, ze werd 94 jaar oud en woonde bij ons in de buurt. Zij was geboren in Delfzijl en haar ouders kwamen van het eiland Borkum, wat al een aardig stukje is naar het Noorden.

Maar nu heeft Mieg uitgevonden dat voorouders van Omie van ongeveer 1650 tot ongeveer 1850 op Helgoland woonden. Een klein eilandje zo’n 50 boven Borkum. Daar was de hoofdbezigheid walvisvaart. Veel mannen op Helgoland keerden niet terug van hun zware tochten richting Spitsbergen, waar ze maanden verbleven. Maar sommigen gelukkig wel, anders had ik dit stukje niet kunnen schrijven. Op het schilderij is duidelijk te zien hoe zwaar hun werk moet zijn geweest.

Grappig is dat Hanneke ook familie heeft die in wankele bootjes te water gingen. In haar geval vanuit Den Helder, als mensenredder. Het gaat om Dorus Rijkers, één van de grootste Nederlandse mensenredders. Foto daaronder.