De afgelopen paar jaar ben ik nauwelijks toegekomen aan ‘iets voor mezelf’ doen. Als full-time mantelzorger van een dementie-patiënt kwam ik daar niet aan toe. Ondanks hulp die ik kreeg en georganiseerd had, was er maar weinig tijd over.
Die situatie is – sinds mijn vrouw is opgenomen – flink verbeterd, maar in de uren dat ik nu alleen was en ‘niets’ te doen had, zat ik maar een beetje op de bank te somberen en voelde weinig energie, zeker niet om ‘iets leuks’ voor mezelf te gaan doen, zoals veel goed bedoelende familie en vrienden me aanraadden. Ja, jullie hebben makkelijk praten, wacht maar tot je zelf een partner met dementie hebt.

Wat zou ik nou zelf ‘nog’ leuk vinden? Ik kon me er niet veel bij voorstellen. Echt veel tijd voor zoiets was er trouwens niet, met de bezoeken aan Hanneke, het huishouden en contacten met familie en vrienden. Maar uiteindelijk, met hulp van een therapeut en stimulering van (klein)kinderen begon het toch te lukken.
Vorige week, opeens, realiseerde ik me dat ik ‘schrijver’ ben. Kijk maar op Wikipedia. Samen met Hanneke meer dan tien boeken! Daarom ben ik nu weer begonnen. En dat op mijn 78ste!

In de volgende afleveringen van de serie ‘Hoe nu verder?’ zal ik mijn uiterste best doen om zo respectvol mogelijk te schrijven over Hanneke. Wellicht kan het voor mantelzorgers in vergelijkbare situaties iets van herkenning of steun bieden.