In september 2023 vond ik – na een lange zoektocht, uiteindelijk via internet – een therapeut. Haar praktijk bevindt zich weliswaar op de Zuid-Hollandse eilanden, maar die 120 km heen en terug vanuit Den Haag waren het waard. Haar specialiteit is ‘blijvende rouw bij levend verlies’. Toen ik die woorden op internet zag, wist ik daar aan het juiste adres te zijn. En dat klopte, want ik kreeg goede hulp in mijn benarde situatie.
Duidelijk werd me dat je in rouw kunt zijn ook al leeft je partner nog. In mijn geval zijn daarin drie fasen te onderscheiden. Ten eerste het verlies van je oude vertrouwde partner terwijl ze nog bij je thuis woont. Daarna komt de opname in een verpleeghuis. Dan werd de rouw nog heviger, omdat ik voortaan alleen in huis zit en Hanneke alleen nog maar kunt bezoeken. Uiteindelijk volgt de ‘definitieve’ rouw, als je partner overlijdt.
Of ik dat nog zal meemaken, wie weet?
Maandelijks bezoek ik nu ‘mijn’ therapeut. Daar kan ik vrijuit praten en krijg ik feedback. Van iemand die begrijpt wat ik zeg, die weet wat er aan de hand is. Hanneke is – toen ze nog helder van geest was – vaak mijn ‘therapeut’ geweest. Zij had meestal eerder door wat er met me aan de hand was dan ik. Door mijn vijftigjarige omgang met haar ben ik geworden tot wie ik nu ben. Van dwalende hippie tot bewuste, verantwoordelijke man. Het klinkt misschien wat overdreven, maar zo ervaar ik het. Een groot deel van mijn ontwikkeling tot wie ik nu ben, heb ik te danken aan Hanneke.
Nu helpt mijn therapeut me om me verder te ontwikkelen met het verlies van die geliefde heldere Hanneke.
Rob van Eeden blog 
Ha Rob, ik vond zojuist jouw blog via Linkedin en las achteruit bijdrage na bijdrage. Beklemmend.
Ik interviewde jou en Hanneke lang, lang geleden over de Vrekkenkrant. Duurzaamheid avant la lettre. Met humor! Dat is me het meest bijgebleven. Het komt niet vaak voor dat je tijdens een interview echt moet lachen terwijl het onderwerp tegelijkertijd heel serieus is. Theezakjes aan de waslijn, douchen in het donker.
Dat was toen. Nu overheerst rouw. Goed te lezen dat je het schrijven hebt opgepakt. Als uitlaatklep voor jezelf, hart onder de riem voor mantelzorgers en eyeopener voor de onwetenden. Groet! Monique van de Ven, journalist (destijds voor de GPD)
Beste Monique, ook ik herinner me je nog, niet alleen door je naam. Ja, dat schrijven is me toch wat, het is inspannend, maar ook fijnom te doen?
Schrijf jij ook nog?”
Beste Monique,
Dank voor je aardige reacties. Inmiddels heb ik een boekje gemaakt van mijn blogverhaal over Hanneke en mijzelf. Wil je dat boekje ontvangen (geheel gratis en vrijblijvend) dan ontvang ik graag je postadres op mijn persoonlijke mail: robvaneeden@gmail.com.
Ja, ik ben een van die mensen die nog af en toe op de blog van Hanneke keek. Via de vermelding van jouw op haar blog ben ik op jou blog terecht gekomen. Bij mij in de familie vond ik het al verdrietig en zwaar om zo’n proces en de gevolgen mee te maken. Het maakt je bewust van het leven in al zijn grilligheid. Laat staan als het je partner betreft. Ik las graag over jullie aanpak en uiteindelijk succes in jullie boek ,”JE GELD OF JE LEVEN”, ook hoe Hanneke dan op pad ging om iemand te interviewen.
Beste Meer door minder,
Dank voor je aardige reactie. Inmiddels heb ik een boekje gemaakt van mijn blogverhaal over Hanneke en mijzelf. Wil je dat boekje ontvangen (geheel gratis en vrijblijvend) dan ontvang ik graag je postadres op mijn persoonlijke mail: robvaneeden@gmail.com.