Hier sluit ik het verhaal af. Hanneke blijft in de Herbergier wonen, waar familie en vrienden haar bezoeken. Ook de laatste dagen zie ik haar achteruitgang, niet meer weten waar de wc is, hoe de veiligheidsriem in de auto werkt, een lichtknopje niet meer vinden, mij niet meer echt herkennen. Zo zal het doorgaan tot het bittere eind. Dat is Alzheimer.

Daarover een verslag schrijven? Dat wil ik niet, zo is het wel genoeg. Wel wil ik verder gaan met het schrijven aan Hanneke’s biografie, vooral over al het werk dat ze gedurende haar leven heeft gedaan.

Toen Hanneke nog ‘goed’ was, vroeg ze zich vaak af of ze niet meer had kunnen/moeten doen, meer had kunnen bijdragen. Mijn verzekeringen dat ik in mijn 25 jarige praktijk als loopbaanbegeleider zelden iemand met zo’n imposant CV was tegengekomen, hielpen niet echt. Ook niet dat ze een eigen Wikipediapagina heeft.

Haar dat nu – met wat voor schrijfsel dan ook – duidelijk maken kan niet meer, maar anderen hoop ik wel te laten zien wat voor werk ze allemaal heeft gedaan en wat voor bijzonder persoon ze is geweest.