Van 53 tot 58 jaar, schrijven en optreden in Nederland en daarbuiten

Maar we waren niet alleen bezig met de media. We kregen steeds meer zin om te schrijven over consuminderen, en wat dat nou allemaal inhoudt en kan opleveren. Hanneke en ik hadden al eerder boeken geschreven, maar na de Vrekkenkrant werd het pas echt een serieuze bezigheid waar we beiden uren per dag mee bezig waren. Niet full-time, want Hanneke deed in die periode ook (zeven jaar) vrijwilligerswerk voor de Haagse Voedselbank, ze hielp mensen met het opruimen van hun dichtgeslibde huizen en we hadden een volkstuin.

Een complete lijst van Hanneke’s schrijfwerk staat aan het einde van deze biografie. Het succesvolste boek was ongetwijfeld Je geld of je leven, een volledig herschreven bewerking van het Amerikaanse boek Your Money or Your Life van Joe Dominguez en Vicky Robin. In dat boek ging het niet zozeer meer over consuminderen, maar over een methode om werkelijk grip op je geld te krijgen, en om daarmee financiële onafhankelijkheid te bereiken of dromen te realiseren.
In feite is het een boekhoudmethode om zicht te krijgen op al het geld dat binnenkomt en dat je uitgeeft. Alles minutieus bijgehouden in een groot tabellarisch kasboek. Op basis van dat kasboek neem je maandelijks beslissingen over je uitgaven en inkomsten. Door dat Amerikaanse boek serieus toe te passen in ons leven, kregen we grip op ons geld en ons vaak kortzichtige en onbewuste geld-gedrag. We deden dat zeven jaar. De Nederlandse versie werd een succes met vele drukken, later vertaald in het Duits (Geld oder Leben) en (ja ja) Koreaans. Het leverde niet alleen royalties op, maar nog meer spaargeld dan we al hadden.

De Vrekkenkrant, met als opvolger het blad GENOEG, plus alle boeken die gepubliceerd werden, leidden ertoe dat we steeds vaker het land introkken om avonden te verzorgen voor allerlei groepen en verenigingen, te spreken in talkshows in binnen- en buitenland en vele tientallen keren de eendaagse cursus Je geld of je leven te geven. Tot ongeveer 2001 hield ik het vol om steeds maar weer op pad te gaan. Als we weer op weg waren naar een cursus, lezing of interview verzuchtte ik steeds vaker: daar gaan ze weer, de Gert en Hermien van de nieuwe zuinigheid. Ik kon het verhaal bijna niet meer uit mijn strot krijgen. Ook alle vragen die gesteld werden, steeds dezelfde, gingen me steeds meer tegenstaan.

Hanneke had nog wel willen doorgaan, maar niet in haar eentje. Dus stopten we. En droegen alle activiteiten over aan een groep enthousiaste mede-vrekken verenigd in de stichting Zuinigheid met Stijl.
Overigens bleven journalisten ons (tot een paar jaar terug) bellen en gaven we nog sporadisch interviews. Hoe gaat het nu met jullie? Nog steeds zuinig? En wat heeft het opgeleverd?
Een ding is zeker, de ideeën en plannen van Hanneke, samen met mij uitgevoerd, hebben veel mensen iets gebracht waarover ze na jaren nog tevreden zijn: niet meer een armoede-gevoel, maar bewustzijn van rijkdom en mogelijkheden die je hebt, als je je er toe zet.