Van 70 tot 76 jaar, steeds meer groen

Hanneke’s vader was bloemist en hovenier. Dus kreeg ze de liefde voor planten, bomen en natuur van jongs af aan voorgeleefd. Sinds ik haar ken, ruim vijftig jaar, is het leven van Hanneke ondenkbaar zonder heel veel potten met planten en zonder tuinieren, als we een huis met tuin hadden.
Maar rond het jaar 2002 begon haar ‘vergroeningsdrang’ zich buiten ons huis uit te breiden. We woonden toen in de Marconistraat in Den Haag, een nogal stenige wijk. Op de hoek van de straat lag een strook grond voor een huis met alleen maar afval en onkruid. Dat kòn toch eigenlijk niet, vond Hanneke, dus belde ze er op een goede dag aan en vroeg of het goed was dat zij er een mooi tuintje van maakte met meerjarige planten en bloemen. Verbaasd waren die bewoners wel, maar na enige aarzeling vonden ze het goed. De heer des huizes bood aan voor voldoende zakken aarde te zorgen.

En zo was het eerste geveltuintje in onze straat ‘geboren’. Meer bewoners en winkeliers werden benaderd, waarvan de meesten enthousiast. Vrijwilligers sloten zich bij Hanneke’s acties aan. Maar niet alleen om geveltuintjes te maken. Ook openbare stukjes verwaarloosd groen en boomspiegels werden aangepakt. We noemden het inmiddels guerrilla gardening.
In de jaren die volgden werden zo vele tientallen tuinen en tuintjes gemaakt met hulp van vrijwilligers, later ook met hulp van de gemeentelijke groendienst. Allemaal gedocumenteerd op de website meergroenzelfdoen.nl. Aan het einde van deze biografie verwijzingen naar twee filmpjes die een goed beeld geven van onze acties.

In 2014 verhuisden we naar een tijdelijke huurwoning in een werkelijk superstenig nieuwbouw-wijkje in de Haagse Rivierenbuurt. Ook daar sloeg Hanneke toe. Binnen een jaar waren alle boomspiegels in de straat beplant en veel potten voor de gevels gezet. Geveltuinjes konden daar niet omdat er een parkeergarage onder lag. In die tijd drong het tot ons door dat een wijk zonder groen en water heel erg kan opwarmen in de zomer. Met ernstige gezondheidsrisico’s voor bewoners en bezoekers.
Daar was al, vooral vanuit enkele universiteiten waaronder Wageningen, wat onderzoek naar gedaan, maar veel concreets gebeurde er nog niet. Ook toen we e.e.a. aan de orde stelden in gesprekken met enkele Haagse wethouders bleek er weinig animo om hitte-eiland-stress aan te pakken.
Dat had tot gevolg dat we hitte-eilanden.nl startten. In het begin met nog wat schampere reacties (lekker toch, hoef je niet meer ver op vakantie etc.), maar inmiddels is de ernst van hitte-eilanden wel doorgedrongen, in Den Haag en alle steden in Nederland.

En zo ging het maar door. We verhuisden naar het Stadhoudersplantsoen, vlakbij de Valeriusstraat in Den Haag. Al snel had Hanneke ontdekt dat de boomspiegels in de Valeriusstraat er zeer verwaarloosd en vervuild bijlagen. Ze stelde me voor om er vijf, het dichtst bij onze flat, te gaan beplanten. Wederom met een groep vrijwilligers deden we dat. Na een tijdje stelde ik voor dat het misschien wel een idee was om alle ruim dertig boomspiegels te gaan beplanten en om te proberen de winkeliers bij die boomspiegels erbij te betrekken. Hanneke was wat huiverig: nemen we niet te veel hooi op onze vork. Toch wist ik haar te overtuigen. Met de nodige gevolgen.

Alle boomspiegels werden beplant, hier en daar met hulp van bewoners en winkeliers, maar de bulk van het werk kwam toch op ons neer. Vier jaar deden we het en kregen er in 2019 De Gulden Klinker voor, een prijs van € 1.000 en een bronzen tegel in de stoep.
Toen konden we niet meer. In de hete zomers dagelijks dertig boomspiegels begieten met vele honderden liters water brak ons op. Ondanks alle pogingen waren er maar weinig winkeliers die meewerkten. Vergroenen is zo eenvoudig nog niet. Gelukkig is de gemeente zelf steeds actiever op dit gebied.