Daar stond ik dan gisteren, in de Mozes- en Aäronkerk in Amsterdam, waar Verhuis je geld! was uitgenodigd voor een discussie tussen actievoerders van Occupy en enkele ‘deskundigen’. Die overigens bijna allemaal direct verklaarden zich ook of meer actievoerder te voelen, misschien wel in lang vervlogen tijden, maar toch.

Er waren maar liefst zes sprekers, die allemaal 10 minuten hadden, ik was nummer 5. En op de een of andere manier liep het anders dan gepland, ik had een keurig verhaal geschreven, dat ik in ongeveer 10 minuten zou kunnen voordragen, maar het liep anders. Toen ik achter die microfoon stond werd ‘de geest’ duidelijk vaardig over mij, het moet de omgeving zijn geweest en al dat Katholieke dat me omringde. Ik gaf – anders is het niet te betitelen – een flinke donderpreek met woede en stemverheffing. Waarin ik mijn waardering voor Occupy niet onder stoelen of banken stak, en waarin ik mijn woede over de laksheid van de Nederlandse bankklant evenmin onbelicht liet. En natuurlijk mijn afkeer van (het overgrote deel van) de Nederlandse bankwereld.

Ik merkte dat er wel echte aandacht was, na de vorige sprekers die het toch allemaal lief, aardig, onverstaanbaar of nogal wetenschappelijk hadden gebracht. Een soort Wim de Bie kwaadheid, echt gemeend, maar het kwam er best hard uit. Hier en daar in de zaal zag ik een angstige blik, of was dat verbeelding?

Hanneke vertelde achteraf dat ze zich wel een beetje zorgen had gemaakt over mijn woede, maar ik kreeg later toch veel lovende woorden te horen. Van de organisatoren die zeiden dat dit goed paste in een ruimte als deze, ondanks de enkele scheldwoorden die ik had gebruikt. Eigenlijk was het meer een Protestante dan een Katholieke donderpreek, zei een van hen nog, want ‘zo’ preken Katholieken niet.