Gister schreef ik over het bouw-debakel In Tempo, het tweehonderd meter hoge gebouw in Benidorm. Dat was een groot debakel, maar er zijn o, zo vele kleintjes. Hier in Dénia bijvoorbeeld zie ik er tientallen. Bij deze realiseerde ik me dat ze eigenlijk dezelfde vorm hebben. Pilaren (wat zijn we daar toch dol op) met daar bovenop een driehoek. Hier in Dénia rechtop, in Benidorm op zijn kop. Maar beiden uiteindelijk over de kop.
Interesse? Richt u tot de firma Brandhout en Co!
Hanneke & ik hebben Benidorm, Manhattan aan de Middellandse Zee, bezocht. Elders daarover misschien meer, maar nu even over het grootse Benidorm Debakel.
Een paar dagen geleden reden we langs de afslag en zagen in de verte een enorm gebouw dat leek te bestaan uit twee pilaren met midden daarbovenop een omgekeerde groenige kegel. Wat was dat nou? Een appartementen-complex? Een monument? Een enorm kantoorgebouw? Het was vanaf de ‘Autopista’ niet goed te zien. Maar vandaag hebben we het ding van dichtbij ‘bewonderd’. Ongelofelijk: 200 meter hoog met 47 etages. Allemaal appartementen. Je gelooft je ogen niet. Maar het wordt nog veel gekker.
De tekst hierna is grotendeels gebaseerd op een artikel over dit gebouw in het AD van 11-8-2013. (LET OP, dit artikel bevat foute informatie over het ontbreken van liften, zie toevoeging eronder)
“Een megalomaan bouwproject dat een symbool van hoop en welvaart had moeten worden, is uitgedraaid op een regelrechte miskleun. De 200 meter hoge wolkenkrabber telt 47 verdiepingen, maar de lift gaat door een ontwerpfout niet verder dan de 20ste etage.
Oorspronkelijk zou het opmerkelijke gebouw slechts twintig verdiepingen tellen. De projectontwikkelaar raakte tijdens het bouwen echter zo enthousiast, dat er nog 27 etages aan werden toegevoegd, om zo uit te groeien tot het hoogste appartementen-complex in Europa.
Men vergat echter – het is echt waar – de liftkokers te hertekenen, waardoor deze uiteindelijk niet ‘meegroeiden’ met de wolkenkrabbers. Tot de twintigste verdieping kan men nu gebruik maken van de lift, daarna wachten trappen. Veel trappen. Er is namelijk geen ruimte meer vrij om de liftkoker door te trekken naar de top.
Het complex moest in 2009 af zijn, maar momenteel is nog altijd maar 94 procent van het gebouw voltooid. De architecten van het project hebben naar verluidt de handdoek in de ring gegooid en ontslag genomen.”
Bij nader onderzoek blijkt dat verhaal van de liften niet te kloppen, het was ook al zo onbegrijpelijk dat dat zou zijn gebeurd. Zie hierover een artikel in The Guardian. Een aardig voorbeeld van het inmiddels veelbesproken fake-nieuws. Het AD (en ik) zijn er mooi ingetuind.
Maar dat maakt de situatie van het In Tempo gebouw, want zo heet het, er niet beter op. Wij stonden vandaag aan de voet van dit wonder der grootheidswaanzin. Het staat onafgebouwd, geheel leeg, met gebroken ramen. Grote hekken eromheen. Niemand kan erin. Een dame die we op straat ernaar vroegen zei; ” It’s a horror, it’s ugly, it must go away!”
Ook blijkt uit diverse artikelen dat de bouwondernemer (Olga Urbana) failliet is gegaan met een schuld van 140 miljoen euro en dat de bank die erbij betrokken is een ‘bad bank’ is (van Chinezen en Russen). Al met al een van de grootste schandalen uit de 10 jaar lange bouw-boom in Spanje, waardoor nu nog honderdduizenden gebouwen, appartementen, vliegvelden, cultuurcentra etc. onafgebouwd staan te verkrotten. Meer hierover in het bovengenoemde Guardian-artikel.
Het openbare leven ligt stil in Spanje, want vandaag wordt gevierd dat Maria onbevlekt ontvangen is op 8 december. Ik weet niet precies hoe oud Maria was toen ze Jezus kreeg, maar haar geboorte zal zo’n 20-25 jaar voor onze jaartelling geweest moeten zijn, op 8 september, negen maanden later.
Niet erg bijbelvast, moet ik bekennen altijd gedacht te hebben dat ‘onbevlekt ontvangen’ betekende dat Maria Jezus kreeg zonder gemeenschap met een man, maar dat klopt dus niet. Maria onbevlekt ontvangen betekent dat Maria verwekt (door Anna en Joachim) en geboren is zonder met welke zonde dan ook besmet te zijn, zelfs niet de erfzonde. Door God zo gepland om haar voor te bereiden op de geboorte van Christus. Volgens dit Rooms Katholieke dogma is Maria de enige vrouw in de geschiedenis die geheel zonder (erf)zonde is.
Toevallig lees ik hier op mijn vakantieadres De Lof der Zotheid, waarin Erasmus zich afvraagt waar godgeleerden hun wijsheid toch vandaan halen. Over de onbevlekte ontvangenis is bijvoorbeeld niets te vinden in de bijbel, helemaal niets. Toch vervloekt Paus Pius IX allen die dit door hem in 1854 – zonder concilie – verkondigde dogma betwijfelen of verwerpen.
Het is voor mij nog steeds een raadsel dat 80-90% van alle mensen op aarde gelooft in de een of andere god of goden. Toch kan ik me daar nog wel iets bij voorstellen. Het geeft steun, onverklaarbare zaken lijken erdoor min of meer begrijpelijk enz. Maar waarom we ook nog geloven in allerlei andere vreemde sprookjes , verzonnen door de kerk zonder enige bijbelse of andere basis, ik kan er niet bij.
Maar het openbare leven ligt hier stil. Hebben miljoenen Spanjaarden dan misschien toch gelijk?
In het huis waar we momenteel verblijven aan de Costa Blanca, staat een klein dressoirtje met het onderstaande relief. Wat verbeeldt dit, vraag ik me af. Links lijken het meer indianen met die bladeren/veren op hun hoofd, rechts blanken met messen en bekers drank(?). Wie helpt? Google picture search levert niets op. Klik op de foto voor een grotere afbeelding.
Inmiddels opgelost door zoon Michaël en Etienne (een ander AA-kind).
Zie: https://en.wikipedia.org/wiki/The_Triumph_of_Bacchus
Pech blijft Voorlinden achtervolgen. Na het vertrek van Pijbes blijkt nu een boom op de oprijlaan gekraakt door twee strijdlustige kabouters. Wat staat het nieuwbakken museum nog meer te wachten?
Het nieuws rond het Gronings studentencorps roept herinneringen op aan ‘Dachautje spelen’, zoals beschreven in mijn blog van ruim negen jaar geleden. Het begint zo:
Toen ik op mijn 19de ging studeren in Delft, was Nederland me enigszins onbekend na vier jaar middelbare school in Parijs. Mijn vader zei: “Word lid van het corps, je moet wel even door die ontgroening heen, maar dan heb je ook wat, het is goed voor je toekomst!” Hoewel ik geen idee had wat corpora waren, wist ik wel iets van ontgroening. Bij de zeeverkenners en toen ik op mijn 16de een maand op het zendschip Veronica werkte, had ik het nodige meegemaakt, over het algemeen leuke ervaringen trouwens. Hoe dan ook, ik fietste vanuit het ouderlijk huis in Den Haag naar de Phoenixstraat. In een souterrain onder het sociëteitsgebouw meldde ik me aan, tenminste dat probeerde ik, want ik werd gelijk enorm afgeblaft. Hoe ik me dacht in te schrijven, terwijl ik geen das droeg? Dus fietste ik terug om een stropdas te lenen en schreef me alsnog in. LEES HIER VERDER (en sla die drie puntjes maar over).
Tijdens de volgende etappe bezochten we Le jardin des deux mondes in Quatre-Champs (nummer 32 in de lijst) en Burg Schönewolf in Saarbrücken (nummer 76).
De tuin in Quatre-Champs bood – vanaf de weg – een desolate aanblik: een grote verzameling nauwelijks geordende rommel. Veel van de verticale maaksels waren omgevallen en een boom omgewaaid. Zou er een hevige storm hebben gewoed?
E.e.a. werd bevestigd door de maker Gérald Finot die naar buiten kwam snellen toen we het tuinpad opliepen. Er was inderdaad een storm geweest en van alles omgewaaid en kapot gegaan. Toegang tot de tuin konden we niet krijgen.
En het is de vraag of het ooit nog goed komt met deze OE. Het kan natuurlijk een tijdelijke inzinking zijn geweest, maar Gérald maakte een vermoeide en verwarde indruk, vertelde dat hij zijn andere huis, schuin tegenover de tuin, aan het verkopen was en vroeg ons een andere keer, later, terug te komen.
Zonder verder veel bekeken te hebben vertrokken we, mijmerend over het lot van deze en andere OE’s, als de maker ervan is overleden of niet meer in staat om zijn/haar werk te onderhouden.
In Saarbrücken daarentegen was zeker geen sprake van verval. Daar werd nog druk gebouwd aan het ‘Middeleeuwse slot’ in de achtertuin van Heinz en Hildegard Schönewolf. Op een van te voren afgesproken zondag bezochten we ze.
Het kasteel, tegen de achterwand van hun tuin (een steile rotswand) was al van buiten enigszins te zien. Rondborstige Hildegard begroette ons allerhartelijkst nadat we aan de poort klopten en leidde ons door een propvol atelier naar de eigenlijke achtertuin.
Daar zagen we het slot in zijn volle glorie. Meer dan veertig jaar bouwt de nu tachtigjarige Heinz er al aan. Met echte loodzware granietblokken, cement, hout, dakpannen en ander materiaal.
Hij is niet te stuiten, ook op deze zondag is hij druk bezig. Vooral met de ‘hoofdtoren’ van meer dan 15 meter hoog, die tot stand komt achter de steiger links op de foto.
Hildegard leidt ons -druk vertellend – rond in een wirwar van gangetjes, kamertjes en wenteltrapjes die zich allemaal achter deze gevel bevinden, evenals een heuse visvijver met karpers. Overal reliëfs aan de muren, schilden, wapens, harnassen en wat al niet meer. En niet te vergeten de door Hildegard verzorgde planten op en aan de vensterbanken, balkonnetjes en gevel. Ondanks dat het (binnen) een nogal rommelige indruk maakt, met overal stof, elektriciteitsdraden, bakken met gereedschap en bouwmaterialen, is het begrijpelijk dat deze OE veel bezoek trekt, zelfs als trouwlocatie. Anton Pieck zou het ongetwijfeld ook heel graag bezocht hebben.
Een aardig filmpje is op Youtube (en niet op de site van Henk van Es) te vinden: https://www.youtube.com/watch?v=KS0aHGRz9Mo.
Zoals eerder bericht maakte ik afgelopen winter een kaart van Europa met gele stippen erop (meer dan honderd in Nederland, België, Duitsland, Zwitserland en Frankrijk). Die gele stippen staan voor ‘outsider environments’ (OE’s) die de moeite waard leken om te bezoeken. Andere landen volgen hopelijk nog.
Die stippenkaart werd aangevuld door een genummerde lijst met nuttige gegevens van al die plekken, grotendeels ontleend aan de fantastische site van Henk van Es (outsider-environments.blogspot.nl).
In juni en juli maakten Hanneke en ik een reis langs een aantal van die plekken.
Zoals hier eerder bericht maakte ik afgelopen winter een kaart van Europa met gele stippen erop (bijna honderd in Nederland, België, Duitsland, Zwitserland en Frankrijk). Die gele stippen staan voor ‘outsider environments’ (OE’s) die de moeite waard leken om te bezoeken. Andere landen volgen hopelijk nog.
Die stippenkaart werd aangevuld door een genummerde lijst met nuttige gegevens van al die plekken, grotendeels ontleend aan de fantastische site van Henk van Es (outsider-environments.blogspot.nl). De meest recente lijst, op basis waarvan we deze vakantie maakten, is onderaan dit artikel te downloaden.
In juni en juli maakten Hanneke en ik een reis langs een aantal van die plekken.
(Op weg naar de) Toren van Eben-Ezer
Het kostte wat moeite om de toren te vinden, omdat ik de gps had ingesteld op ‘Fort van Eben-Emael’ en dat is heel wat anders. Toen we de auto daar hadden geparkeerd werd duidelijk dat daar geen toren was, maar een fort. Ook interessant: één van de grootste bunker-complexen van België, waar flink gevochten is aan het begin van de tweede wereldoorlog.
Aanwijzingen van enkele buurtbewoners maakten duidelijk dat het een mooie wandeling was van daar naar de toren, precies aan de andere kan van het dorp. Dat deden we. Het grappige van ongeplande excursies is dat je vaak iets onverwachts tegenkomt. Ongeveer halverwege zagen we rechts van het pad een grasveld met stenen en ijzeren beelden, voornamelijk vrouwen en in de verte een bouwsel in de vorm van een piramide, waar een man aan het werk was.
Even later spraken we hem aan. Een gepensioneerd ondernemer uit Maastricht die hier al jaren aan het beeldhouwen is, veel vrouwenfiguren uit keihard steen (hij noemde het ‘tau’) maar rond zijn atelier ook andere beelden met hout, staal en leer. Heel mooi en ‘a hell of a job’ – leek het ons – om beelden uit die grote stukken keiharde steen te slijpen en houwen. Zijn naam hebben we niet gevraagd. En of het een OE is laten we aan de experts. De plek is op Google Earth te vinden op 50.47.17,59 N / 5.40.09,27 O (als ik het goed heb, in ieder geval daar ergens in de buurt).
O ja, en die piramide bleek een omgekeerde kolentrechter uit een gesloten Limburgse kolenmijn, fraai met ramen erin omgebouwd tot atelier.
Even later kwamen we dit op een boom geplakte stuk karton tegen met een wel heel cynische boodschap. “Hartelijk dank aan de persoon die mijn bijl heeft gestolen. Let op! Misschien staat hij/zij wel achter u. In wat voor wereld we leven! w.g. Wargé Michel” Mooi is dan de Franse taal die hij/zij vermijdt door het vrouwelijke woord ‘personne’.
Maar daarna kwamen we dan toch bij de Toren van Eben-Ezer. Hier geen uitgebreid verslag, omdat op de site van Wim van Es en Wikipedia daarover van alles te vinden is (zie OEE en Wiki).
Ja, wat moet je van zo’n toren denken, imposant is hij zeker: twintig meter hoog, met een oppervlak van twaalf bij twaalf meter en zeven etages. En… bijna helemaal van vuursteen. Wat een waanzinnige klus moet dat geweest zijn. Ongelofelijk, maar waar!
Op alle etages uitgebreide exposities over werk en denken van Robert Garcet (samen met vele anderen) de bouwer van deze vuursteenkolos.
Op een enkel onderdeel van de exposities na (veel te veel tekst en dat ook nog voor een groot deel op oude rammelende computers) is het niet om aan te zien en door te komen. Ook nog rommelig en slecht onderhouden. De theorieën van Garcet, vervat in een flink aantal dikke boeken, in te zien op een van de etages, lijken niet meer dan een enorme brei van woorden, woorden en nog eens woorden. Een vreemd mengsel van paleontologie, fantasie, getallenleer, bijbel en persoonlijke opvattingen over een volk dat hier miljoenen jaren geleden geleefd zou hebben. Dat alles op basis van weinig en ongeloofwaardig bewijsmateriaal.
Wel informatief en boeiend was een tv-film over zijn leven waarin de maker van de toren uitgebreid aan het woord komt, athéist, pacifist met heldere uitspraken over die onderwerpen die er niet om liegen. Maar waarom dat allemaal in dikke boeken, schilderingen, reliëfs en panelen in honderdvoud, compleet onbegrijpelijk uitgelegd moet worden, ik snap het niet. Na het dak met vier cherubijnen (die de apocalyps zouden aankondigen) en een prachtig uitzicht daalden we af naar de beeldentuin in het grote golvend park om de toren. Met wisselende beeldhouwwerken en b(r)ouwsels van Garcet en veel andere outsiders.
Een bijzondere plek, en dat allemaal onderhouden door een stichting, vrijwilligers, pacifisten, athéisten en esperantisten.
Europa bucket list juni/juli 2016 (De toren staat kort beschreven op nummer 25 van deze lijst).
Steeds hoor ik op radio en tv verhalen over hoe slim Google en Facebook ons privé-gedrag ik kaart weten te brengen, en daarop hun advertenties richten, opdat we meer kopen en zij dus meer verdienen. Maar is dat wel zo? In mijn geval in ieder geval niet.
Vorig jaar september gingen we met de hele familie naar Corsica, met het vliegtuig en daar huurden we een villa en een auto. En wat gebeurde daarna? Nog enkele maanden kreeg ik bij mijn bezoeken aan Facebook en Google-sites reclames voorgeschoteld van vluchten naar Corsica, daar een huisje huren en een auto. How stupid can you get? Snappen ze dan niet, dat als ik iets gekocht heb, ik juist in de maanden daarna helemaal geen behoefte meer heb aan een auto huren op Corsica. Ze blijken zelfs niet in staat om iets te bedenken als soortgelijke vakanties in andere Mediterrane landen.
We gaan verhuizen en gisteren kochten we een wc-bril. En wat krijg ik nu te zien? U raadt het al…
En, oh ja, laatst heb ik zo’n vouwstoeltje te koop aangeboden op Marktplaats. Het laatste was ik zou willen is er één kopen.
Rob van Eeden blog 