Al een tijd worstel ik me door een boek van Tony Judt: Na de oorlog, een geschiedenis van Europa sinds 1945. Een dikke pil, boordenvol informatie, die niet makkelijk leesbaar is. Maar het is een fascinerend boek. Ik realiseer me dat ik heel weinig weet van de geschiedenis van mijn leven, vooral mijn jonge jaren, vanaf mijn geboorte in 1946 tot zeg … mijn zeventiende. Op school leerde je nauwelijks iets over die periode, op de lagere school al helemaal niet, maar ook niet op de middelbare scholen waarop ik zat in Nederland en Frankrijk. Geschiedenisles eindigde toch zo’n beetje kort na de tweede wereldoorlog. 

Dit boek opent een bijna nieuwe wereld, waarvan ik alleen wat trefwoorden kende. Een uitgebreide geschiedenis van de ellende in heel Europa, de wederopbouw, het begin van de Koude Oorlog, ’t schrikbewind van Stalin, Europese intellectuelen en het communisme en nog veel, veel meer. Tijdens het lezen realiseer ik me steeds dat dit allemaal gebeurde terwijl ik in de wieg lag en wat later door de kamer kroop en speelde. Wat hebben mijn ouders allemaal gedacht over berichten in de krant over de Marshall-hulp, de nieuwe idealen na de oorlog, de binnen- en buitenlandse politiek, de scheiding van Duitsland enz.

Nogmaals geen makkelijk boek, maar een aanrader voor elke babyboomer die wil weten wat er eigenlijk gebeurde toen je nog kind was. Want dat is duidelijk uit Na de oorlog: wat toen gebeurde, geschreven en gedacht werd, was allemaal een voorbode van de periode dat we zelf, eind jaren zestig,  ons wat bewuster van de wereld werden en actief probeerden daar zelf iets in te betekenen en aan te veranderen.

(wordt vervolgd)