Gisteren vierde ik met meer dan veertig familieleden en vrienden m’n 65ste verjaardag. En daar stond ik dan en sprak (zo’n beetje) de volgende woorden, waarna ik luide werd toegezongen.

Hier sta ik dan weer voor een speech, waarover sommigen vragen hoe laat die precies gegeven wordt, opdat ze net daarna aan kunnen komen. Een speech, maar het kan niet anders, helaas, bij sommige gelegenheden hoort nu eenmaal een speech. Vijfenzestig jaar worden is zo’n gelegenheid, daar kon ik niet omheen, want zoals jullie begrijpen, ik sta nu voor het grote zwarte gat, de geraniums, wat moet ik verder met mijn leven? Hoe vul ik mijn levensavond zinvol in? Eenvoudige vragen, waarop niet eenvoudig antwoord is te geven.

Ten eerste wil ik mijn grote waardering uitspreken voor jullie aller aanwezigheid, want het is niet nix, dat jullie er toch nog in zo grote getale zijn. Als je ouder wordt is het steeds vaker doorstrepen en afkruisen op de verjaardagskalender en in je adressenboekje. Maar gelukkig zijn er nog heel wat over. Daarvoor ben ik dankbaar, en dat het maar heel lang mag duren dat we vrienden en familie zijn, hier achter de geraniums, tomatenplanten en wat al niet meer.

Uit angst voor dat grote zwarte gat ben ik maanden geleden al begonnen het driftig op te vullen. Het tuinhuis dat straks geopend gaat worden, is daar een uiting van. De basis ervoor is gelegd door Stef van der Meulen, die samen met zijn vriend en houtspecialist Ronald de zeer degelijke basis voor e.e.a. heeft gelegd, van eerlijk Nederlands hout, Larix en Eiken, om precies te zijn, bekroond met een sedumdak, via de ladder te bezichtigen (maar wel voorzichtig), zodat niet alleen de buren ervan kunnen genieten. Dank Stef, hier aanwezig en Ronald elders.

Het werk van Stef en Ronald bood mij, vanaf een paar maanden geleden de mogelijkheid er een echt huisje van te maken. Voor mij werd het steeds meer een – weliswaar klein -, maar toch omvangrijk project, want van het een kwam het ander. Op de een of andere manier kreeg ik het niet meer uit mijn hoofd om er iets echt degelijks van te maken, wat een groot deel van het jaar te gebruiken zou zijn. Het geheel dreigde halverwege nog geheel in duigen te vallen, toen de conifeer, mij al jaren een doorn in het oog, de vreemde exoot, tijdens de laatste storm half omwaaide, gedeeltelijk op het dak van het tuinhuis in aanbouw, in zijn val het insectenhotel – ook in aanbouw – meesleurend. Uiteindelijk viel het allemaal mee, maar ik zal blij zijn als het ding binnenkort geheel gerooid wordt.

Hanneke heeft in die afgelopen maanden geregeld op het punt gestaan om ‘Help, mijn man is klusser’ te bellen, wat soms leek het me inderdaad wat boven het hoofd te groeien.  Iedereen werd ingeschakeld, Pippi, Arthur, Wesley, Faber, Ton, Mariette, Jules niet te vergeten die de kleine glas-in-lood-ruit maakte, en ga zo maar door. Maar het is gelukt, en niet in de laatste plaats, omdat Hanneke – ondanks mijn aanhoudende salamitactiek – eerst glas in lood, toen sedum, toen islolatie, toen schuifdeuren, toen een zonnecollector, en ga zo maar door, toch meer dan loyaal heeft meegewerkt, tot het laatst aan toe met dochter Lajla. Dank Hanneke, je hebt hiermee een nog betere plaats in de hemel verdiend, ik heb het Petrus al doorgegeven.

En dan nu de opening, die gaat nu zeer binnenkort beginnen. Daarvoor wil ik twee dames vragen mij te assisteren. Een van de jongsten hier is kleindochter Pippi, die ik wil vragen om met haar grootmoeder Hanneke de schaar te hanteren en de benodigde linten door te knippen, vooral ook die omhoog gaan, want daarmee zal het doek vallen, als alles volgens plan werkt.  Schrik daarna vooral niet, want bij de opening zal ongetwijfeld het nodige vuurwerk afgaan!

Ik hoop overigens dat dat de bevolking van het ernaast gelegen Insecten-Hilton niet te veel zal opschrikken, maar ja, daar zal de komende tijd nog flink aan gebouwd gaan worden, want dat is nog lang niet af. Zo heb ik ook de komende tijd nog wat te doen. Met de bouwstenen die jullie hebben aangedragen.
 Hanneke en Pippi, mag ik jullie uitnodigen?

Waarna de beide dames inderdaad naar behoren alle linten doorknipten, en een heus vuurwerk, door Arthur en Mieg verzorgd, werd ontstoken. Toen kon iedereen door de kruitdampen heen zich op weg begeven naar het nieuwe tuinhuis annex insectenhotel.