in de andere val ik bij Radio Maria, ook de afgelopen nacht tijdens een interview met Bernice Fransen over Dansen als Maria. Ik kon mijn oren niet geloven, maar het wonder bleek echt waar te geschieden, toen ik vanochtend op haar website keek.
Waarop ze zegt: “een initiatief met als doel mensen bewust te maken van de rol van hun lichaam in hun leven en -in het bijzonder- in hun geloof. Deze bewustwording is belangrijk, omdat mensen in onze maatschappij door de eeuwen heen het contact met hun lichaam hebben verloren en de spirituele betekenis ervan zijn vergeten. Hierdoor leven we ons leven steeds minder op de manier zoals God het voor ons bedoeld heeft.
Tegenwoordig komen er vanuit de Oosterse hoek en vanuit de New Age steeds meer ideeën en theorieën over hoe we weer in contact kunnen komen met ons lichaam, maar deze stromingen zijn vaak niet – of moeilijk – verenigbaar met het Christelijk geloof.”
Want zo vertelde ze: “We realiseren ons te weinig dat Maria negen maanden lang Jezus in haar buik heeft gehad, dat is toch wel erg lichamelijk. En als ik de Eucharistie vier, dan krijg ik toch ook het vlees en bloed van Christus in mijn lichaam. Moet ik er dan niet voor zorgen dat mijn lichaam zo zuiver en heilig mogelijk is om Hem in te ontvangen? En is dansen daar niet een goede uiting van?”
Geregeld worden dansoptredens (alleen met Katholieke muziek natuurlijk) gegeven in kerken, kloosters en op katholieke evenementen. Geen enkel optreden is hetzelfde. Bij één optreden zweefde ze zelfs door de lucht. Paaldansen als Maria? Vergeet ook niet te kijken naar de video met Hoela Hoep. Wat zou die peinzende monnik rechts nu echt denken?
Hanneke kan er helemaal niet tegen, ik word er juist steeds vrolijker van.
Radio Maria, welke verrassingen heb je nog meer voor me in petto?
Als belijdend (maar niet fundamentalistisch) atheïst put ik veel troost uit de EO en Radio Maria, waarover ik op mijn oude weblog al eens schreef.
Recent luisterde ik – tijdens de nachtelijke uren – weer eens naar Radio Maria en hoorde een interview met Laetitia van der Lans over een bedrijf dat ze heeft opgezet om parochiebladen te ondersteunen bij het verbeteren van hun uiterlijk, communicatie, verspreiding etc. Een idealistische tante die haar veilige baan bij KRO/RKK verliet om zich, samen met haar man te storten in dit avontuur. Daartoe mede aangezet door een wonder in hun leven, een vierde kindje.
Ze opereren onder de naam: De Zalige Zalm, waarvoor ze op hun website de volgende motivatie geven. “Het verhaal van God en mensen, zoals dat ons wordt overgeleverd in de Bijbel en door de christelijke traditie, gaat ons aan het hart. Het heeft ons geraakt en heeft een vuur ontstoken dat niet meer dooft. Zoals een zalm tegen de stroom inzwemt, zoeken wij naar middelen om dat verhaal, waarin geloof, hoop en liefde centraal staan, door te vertellen. Eigentijdse middelen, die het mogelijk maken om met elkaar te praten over je diepste drijfveren. Want het verhaal van God en mensen is te kostbaar om verloren te laten gaan.”
Helemaal snappen doe ik het niet, maar ik word echt blij van zo’n verhaal, het klopt, deze mensen doen wat ze willen, hoe onzinnig ik het – inhoudelijk – misschien ook mag vinden, hier heb ik bewondering voor. Ja, de menselijke geest zit vreemd in elkaar. Zo heeft god me nu eenmaal gemaakt, denk ik dan maar.
Maar om het nou De Zalige Zalm te noemen. ‘Communiceert’ dat echt?
Ik moet wel toegeven, zo’n naam vergeet je nooit meer.
Rob van Eeden blog 