Gisteren – in alle rust – m’n 69ste verjaardag gevierd.
Dank voor alle felicitaties, kaarten en attenties.
Grootste verrassing was: de 69-koekjes van Ton Martens, ongetwijfeld de beste koekjes bakkende vriend die ik heb. Wat wil je nog meer?
Over een ander cadeau, van Hanneke, nu al wat, maar binnenkort meer nieuws op www.hetleveniseindig.nl.
De afgelopen weken is hier en daar – vooral in de Uitvinderswijk – wat onrust ontstaan, met name onder grootouders en kleinkinderen. Het inmiddels oude en vertrouwde kabouterhuisje op het Copernicusplein was verdwenen, niets was er meer te zien onderin de bekende boom dan een driehoekige leegte.
Tot ieders opluchting kan ik melden dat het kabouterhuis weer te zien is, zelfs fraaier dan het ooit geweest is, in hoogglanslak. En met nieuwe bewoners. Sneeuwwitje, twee dwergen (de andere vijf komen waarschijnlijk gauw thuis) en wat vee.
NB: (20-8-2015) Het onderstaande raadsel is inmiddels opgelost, ik hoop hier binnenkort verslag van te doen, nogal een ingewikkeld verhaal…
Sinds mei 2007, dus ruim acht jaar, verkoop ik tweedehands boeken via Bol.com. Het vorige artikel in dit blog ging daarover. Nu doet zich daarbij, sinds twee maanden, een raadselachtig iets voor.
Kopers van boeken krijgen van Bol.com een verzoek om de koop te beoordelen, ze kunnen dan drie of vier rapportcijfers geven. Het gemiddelde van de rapportcijfers (van de laatste drie maanden) is te zien op de Bol-site als mensen overwegen een tweedhands boek bij mij of een ander te kopen. Ook zijn alle beoordelingen ooit (nu 875) in mijn verkoopaccount te zien, gerangschikt op datum, zie de afbeelding hieronder.
Vroeger verkocht ik gemiddeld z’n 20 boeken per maand. De laatste maanden is dat iets toegenomen, het zijn er nu meer dan dertig. En nu het raadsel. Sinds 19 mei j.l. heb ik geen beoordelingen meer ontvangen, terwijl er sinds die tijd zo’n 70 boeken zijn verkocht.
Van mei 2007 t/m mei 2015 ontving ik 875 beoordelingen over 2.000 verkochte boeken, gemiddeld 1 op de 2,3 kopers gaf een beoordeling. Maar sinds mei 2015 geven van de 70 kopers er NUL een beoordeling.
Correspondentie met de service-desk van Bol levert op dat zij niets hebben veranderd aan de verzoeken om beoordeling. Ze geven toe dat het statistisch vreemd is dat sinds 19 mei geen koper meer heeft beoordeeld, maar ze kunnen er verder niets aan doen.
Tijdens mijn studie heb ik goede cijfers gehaald voor Statistiek 1 en 2, maar ik kan me er weinig meer van herinneren. Kan iemand uitrekenen wat de statistische kans is van die nul beoordelingen van de afgelopen twee maanden na 8 jaar met een gemiddelde van 1 op de 2,3?
Al sinds zeven jaar verkopen Hanneke en ik tweedehands boeken. We halen ze op bij vrienden en kennissen die er vanaf willen. Hier thuis sorteren we ze. Een groot deel brengen we naar Kringloopwinkels, Emmaüs e.d. Een ander deel, vooral de oudere boeken zonder ISBN-nummer, gaan naar een vriendin die ze via Boekwinkeltjes verkoopt. Ook geven we boeken met bepaalde onderwerpen door aan vrienden en kennissen: koken, kunst, tuinieren etc.
Wat overblijft bieden we via Bol.com aan. Inmiddels zijn dat ruim 700 boeken, wat cd’s en dvd’s. Het hele aanbod is te zien op de site van Bol.com. Je kunt de boeken daar op allerlei manieren selecteren en sorteren. Zie je een boek waarin je interesse hebt, klik dan op de link Tweedehands vanaf… onder het boek. Dan zie je alle tweedehands aanbieders, waaronder Rob van Eeden, dat zijn wij.
Mocht je interesse hebben, realiseer je dan dat je het boek ook bij ons thuis kunt ophalen. We rekenen dan een lagere prijs. Kom ook gerust een keer langs om alle boeken hier in de kast te bekijken en een keuze te maken. Er is echt voor iedereen wel wat te vinden. Of anders een lekkere kop thee of koffie…
Na de publicatie van het tweede nummer van de Vrekkenkrant, in juni 1992 kregen Hanneke en ik te maken met een stortvloed aan belangstelling van media en pers. Hier in ons persoonlijke archief staat ruim een meter met knipsels uit binnen- en buitenland. Ook hadden we al jaren een grote koffer met video-opnamen van de interviews in talkshows, voor lokale, en nationale media in binnen en buitenland en nog wat andere films. Die ben ik nu aan het digitaliseren (hell of a job overigens) met de bedoeling e.e.a. te publiceren op het Youtube-kanaal Vrekkenkrant Archief.
De eerste twee video’s zijn daar nu opgenomen, nog niet helemaal naar tevredenheid, maar wellicht toch interessant op eens te bekijken. Ons lijkt de boodschap nu nog relevanter dan bijna 25 jaar geleden…
Net voor mijn veertigste solliciteerde ik naar een baan bij CapVolmac. Het gesprek was zo’n beetje halverwege. De manager pakte mijn CV er nog eens bij, las erin, keek me over de rand ervan aan en zie: “Wel een Wild West CV.” Dat kon ik niet ontkennen. Net ervoor had ik mijn weverij verkocht, een bedrijf waar ik ruim zeven jaar had geploeterd om een redelijk inkomen te verdienen. Dat was niet gelukt, maar het Polygoon-journaal had ik er wel mee gehaald.
PS Die baan bij CapVolmac is gelukkig niet doorgegaan.
Meer dan veertig jaar geleden, mijn tijd ver vooruit…
Zoals ik al jaren weet is opruimen een bezigheid die meestal veel oplevert. Van Hanneke geleerd, dat wel, want oorspronkelijk was het in mijn leven nogal eens een zootje. Nu we in een (kleiner) huis wonen, bleef er toch nog een aardige zolderruimte vol – onverwerkte – zaken over: foto’s, brieven, (documentatie over) kunst, boeken, correspondentie, kindertekeningen en… een paar vreemde verzamelingen.
Als eerste pakte ik de verzameling camembert-doosjes aan. Als Hanneke en ik samen op vakantie gaan (sinds veertig jaar meestal naar Frankrijk) verzamelen we deksels van camembert-doosjes. In eerste instantie waren we gefascineerd door de afbeeldingen van vreemde oude monniken. (Voor de liefhebbers: klik op de foto voor groter formaat.)
Later bleken er meer leuke onderwerpen afgebeeld op die deksels. In de loop der jaren leidde dat tot zo’n vier-vijfhonderd verschillende exemplaren. Het is – als je er eenmaal mee begint – een mer à boire; zelden zul je eenzelfde etiket aantreffen, op enkele grote merken na. Ook zoon Michaël leverde, toen hij in Frankrijk woonde, een substantiële bijdrage, niet alleen met camembert-merken, maar ook met verpakkingen van allerlei andere Franse kazen, na een bezoek aan een drukkerij van kaasetiketten.
Le Musée Tyrosémiophile
Al jaren geleden had ik ruim tweehonderd ervan op acht panelen geplakt en ingelijst, zo’n beetje naar onderwerp gerangschikt. Die panelen hangen nu in het eerste (en ongetwijfeld enige) Nederlandse Camembert Museum, in het halletje van ons huis.
Gratis voor museumjaarkaart-houders en degenen die een camembert-etiket inleveren. Openingstijden op aanvraag.
Ook de niet ingelijste exemplaren en andere merken zijn voor bezoekers in te zien, te bevoelen en beruiken.
Inmiddels is ook duidelijk dat ik niet de enige ben die kaasetiketten verzamelt. In Frankrijk is het een ware hobby, waar duizenden verzamelaars mee bezig zijn. In het Frans heten ze: tyrosémiophiles (kaas-merkteken-liefhebbers). Oude etiketten worden voor grote bedragen verhandeld of verruild.
Er zijn verenigingen, sites, (ruil)beurzen etc. etc. Werkelijk tienduizenden etiketten zijn via internet te bekijken. Een aardige ingang is www.club-tyrosemiophile.fr, waarop beweerd wordt dat daar meer dan 300.000 etiketten te zien zijn. Goed voor uw Frans. Ook zijn er aardige filmpjes over het fenomeen te bekijken.
Rob van Eeden blog 