Geïnteresseerde volgers van deze site hebben wellicht gemist dat er op een ouder artikel een uitgebreide reactie is verschenen. In de discussie tussen de heer Kemme en mij (en het vervolg daarop) is daarmee een volgende stap gezet. Ook de laatste, want grote vermoeidheid en mistroostigheid is op mij nedergedaald na het lezen van deze laatste reactie van Heer Kemme. Ik heb me gerealiseerd dat het heilloos is hiermee door te gaan. We zullen het nooit eens worden, never the twain shall meet. Heeft hij gelijk of ik? Het doet er niet toe. Ik heb me door al dat geschrijf over godsdienst gerealiseerd dat enige zendingsdrang ook mij niet vreemd is. Ik heb de illusie gehad gelovigen te kunnen bekeren tot het atheïsme, en dat is een heilloze weg, zie ik nu in.

Maar toch ben ik ook deze keer weer blij geworden, zelfs enigszins in een halleluja-stemming. Jaren heb ik gewerkt voor Stimezo Nederland, het is wel lang geleden, maar het staat me nog vers in het geheugen. Een van de knappe dingen die Paul van Brederode (we hebben onlangs afscheid van hem moeten nemen) in die jaren gedaan heeft, is het opzetten van een uitgebreid onderzoeksprogramma over abortus en anticonceptie. Paul Schnabel, huidig directeur van het Cultureel Plan Bureau, begon zijn carrière daar met het opzetten van dat programma (met capabele collega’s) dat jarenlang veel waardevolle rapporten opleverde. Ook werd er onderzoek gedaan naar anticonceptie(voorlichting) en abortus onder jongere (en heel jonge) vrouwen.

En nu komt Kemme met de onthullende tekst: “Ikzelf was niet zo blij om in het middelbare onderwijs in Nederland condooms te moeten uitdelen, wetend dat die het aantal tienerzwangerschappen en abortussen alleen maar doen toenemen.”
Het gaat om het woordje “wetend”. Om dat woordje stop ik met deze discussie. Kemme “weet” dingen en zal altijd dingen blijven “weten”, omdat hij gelooft. Ik “weet” eigenlijk niets, want ik geloof niet. End of story.