Een paar jaar geleden kreeg Hanneke een plant cadeau, gekocht in de Hortus Amsterdam. Al jaren vragen we ons af wat voor plant dat is. Al bij de aanschaf was dat een raadsel. De in de Hortus werkzame plantendeskundige kwam niet verder dan: “een soort ficus”.
Hieronder vier foto’s met wat extra uitleg over deze bijzondere plant. Als je behoefte hebt aan meer foto’s of informatie, dan zorgen we daarvoor. Wie helpt?
Ooit, het moet ergens jaren ’90 zijn geweest, hadden Hanneke en ik een site: zuinigst.nl (‘spin-off’ van de stichting Zuinigheid met Stijl), waarop we grappige berichtjes plaatsten. Eén daarvan was een variatie op het in de Vrekkenkrant geregeld behandelde ‘halveringsprincipe’, waarbij je van een te gebruiken hoeveelheid steeds weer de helft neemt, tot het echt te weinig is. Dan pas ben je aanbeland bij de juiste hoeveelheid shampoo, afwasmiddel, mayonaise, zout etc.
Dit bericht was getiteld: Het EDH-dieet, waarover ik een (naar mijn idee, zei de gek) grappige tekst had geschreven, die als volgt begint:
“Het MLM-dieet (Mangez La Moitié dieet). Vertaald naar het Nederlands wil dit zeggen: Eet De Helft! Het MLM Dieet is een dieet waarbij je eet wat men normaal ook eet, maar dan overal de helft van.
En wat blijkt nu? Nu, meer dan 15 jaar na de (helaas op internet niet meer aanwezige) publicatie van dit bericht, blijkt het op allerlei plekken op internet op te duiken, op serieuze dieet-sites, waar de teksten letterlijk zijn overgenomen, zonder enig idee (lijkt het) dat het om toch echt wel een grap gaat. De kroon wordt wel gespannen door het TV-programma 1Vandaag dat de Topvijf van populairste diëten van 2015 publiceerde, waar het EDH-dieet op nummer 3 staat.
Op tientallen sites wordt dit dieet serieus behandeld, met (meestal) bijna dezelfde tekst die ik schreef (altijd zonder bronvermelding).
Hier en daar zelfs aangevuld met checklists, serieuze besprekingen etc.
Kijk maar eens op:
De originele tekst, voorzien van een duidelijk gemanipuleerde foto van mij, één voor met een superbol gezicht, een één na met een langgerekt gezicht, zeg maar Laurel & Hardy, staat hieronder. (De originele foto’s zijn helaas verloren gegaan.)
De Franse chef kok Gérard La Moitié ontdekte het bij toeval tijdens een zomer in de keuken van zijn Parijse restaurant Le Mouton Enragé: een toen nog matig bezocht etablissement. Dat veranderde drastisch toen het in een veelgelezen reisgids werd opgenomen. Door de enorme toeristendrukte die volgde, kreeg Gérard het zo druk dat er bijna geen tijd voor eten meer was. Gedurende drie maanden werkte hij zeven dagen per week. Af en toe nam hij wel een hapje, er was eten in overvloed in zijn keuken, maar door de vermoeidheid had hij ook ’s avonds nauwelijks meer trek. Hij viel uitgeput in slaap en als hij wakker was begon de drukte van voren af aan. Tot zijn grote verbazing was hij, aan het einde van de zomer, maar liefst 14 kilo lichter. Dit was het streefgewicht dat hij al twaalf jaar met allerlei diëten (van sapvasten, via Weight Watchers tot sherrykuur) nooit had kunnen bereiken.
Na die drukke zomer nam Gérard de tijd om eens na te denken over dit onverwachte fenomeen. En al gauw begon hij in te zien dat dit tot een revolutie in de dieetwereld zou kunnen leiden. Geholpen door een paar vrienden uit de marketingwereld begint het er nu inderdaad op te lijken. Het inmiddels opgerichte Institut La Moitié heeft de methode uitgewerkt tot een even simpel als doeltreffend concept. Om af te vallen eet je precies, maar dan ook precies de helft van alles wat je voordien at.
De voordelen zijn evident. Je kunt gewoon doorgaan met je levenswijze. Hou je van moorkoppen, biefstuk, speklappen, patatje oorlog: geen bezwaar. Als je maar de helft eet. Je hoeft geen boeken te kopen, geen tabellen bij te houden en geen fitness apparaten te beklimmen. Ook met alcohol kun je rustig doorgaan, als je maar de helft drinkt. Alleen water mag net zoveel als je wilt.
Een ander voordeel is dat je dit dieet heel makkelijk met je partner kunt doen. Als hij of zij niet hoeft of wil afvallen, is er geen vuiltje aan de lucht. Je kunt gezellig samen blijven eten. En als je samen lijnt is het helemaal leuk. Nu hoef je maar voor één persoon te koken. En de kosten halveren natuurlijk ook, wat wil je nog meer.”
Afgelopen vrijdag 21 april hebben Hanneke en ik – bij met Marieke Henselmans, onze ‘vrekkendochter’ – het 25-jarig jubileum van de Vrekkenkrant gevierd, op gepaste wijze natuurlijk met een… gezellige maaltijd maaltijd en een goed gesprek
Zo lang is het inderdaad al geleden dat we met de Vrekkenkrant begonnen op 21 april 1992.
Marieke vertelde van haar nieuwe boek Laat je niet kisten door de commercie, waarin ze de huidige praktijk rond uitvaarten, begrafenissen en crematies grondig onder de loep neemt. En waarin ze laat zien dat het persoonlijker, aangenamer en… veel goedkoper kan. Vooral als je je niet in de luren laat leggen door (vooral) verzekeraars en grote uitvaartondernemingen tijdens de drukke periode na het overlijden van een dierbare.
Hanneke en ik zijn (hopelijk) nog niet zover, maar duidelijk is dat je ruim van tevoren moet beginnen je voor te bereiden op het naderende einde. Daarom zijn we blij met Marieke’s nieuwste boek, dat overigens door haar zoon Gijs geïllustreerd is.
Marieke biedt fans en toekomstige lezers de mogelijkheid haar te helpen met het financieren van dit boek. Dat kan door nu al exemplaar te bestellen of haar op een andere manier te ondersteunen bij dit project.
Ga naar de site hieronder en kies zelf. Doen!
Laat je niet kisten door de commercie, een mooie uitvaart voor elk budget.
In NRC/Next van vandaag (17-3-2017) een lezenswaardig stuk van Folkert Jensma over het Rafels aan de Rechtsstaat van Ferdinand Grapperhaus, waarin de huidige populistische ellende helder wordt geanalyseerd. Het gaat vooral over ongelijkheid en integratie.
Echt een aanrader. De conclusie heb ik hieronder uit de krant gekopieerd.
In een vorige blog meldde ik de rare toestanden op de site van Eneco, waar je feedback kunt krijgen over je gebruik van gas/stroom in vergelijking met je buurt en het landelijke gemiddelde. Daar klopte helemaal niets van. Inmiddels is daarover flink gecorrespondeerd met de hoogste PR-man van Eneco en op het gebruikersforum. Van beide kanten werd verzekerd dat er hard wordt aan gewerkt om e.e.a. kloppend en duidelijk te maken.
We zijn nu twee weken verder en wat is het resultaat? Zie onder, ik geef alleen een afbeelding van gas, voor elektra is hetzelfde aan de hand. We gebruiken dus 71% minder dan huishoudens in de buurt en 249% minder dan het landelijke gemiddelde. Ja, het staat er echt, 249% minder dan het landelijk gemiddelde. Ongelofelijk dat je na twee weken met dit geklungel op de proppen komt. Eneco slaat zich in reclames op de borst het beste met zijn klanten voor te hebben, ze voor te lichten over gebruik, besparingsmogelijkheden, groene stroom enz. enz.
Het wordt tijd dat ze voor hun website mensen in dienst nemen die kunnen rekenen!
De ‘bescheiden meubels’ van Alain Fornells in het plaatsje Bassan, boven Béziers, waren voor mij hét hoogtepunt van onze reis in juni/juli 2016 (en een tweede bezoek, begin 2017). Beide keren waren Hanneke en ik zijn enige gasten en kregen uitgebreide rondleidingen door de expositieruimtes en het atelier van deze bijzondere man. Op de site van Henk van Es is een eerste indruk (tekst, foto’s, video’s en links)van zijn werk te krijgen . Maar pas toen we hem ‘in levende lijve’ meemaakten werd duidelijk hoe mooi, bijzonder en aangrijpend het werk van deze kunstenaar is. Dan wordt ook duidelijk dat het niet alleen om de meubels gaat, maar misschien nog wel meer over zijn verhalen en de manier waarop hij die presenteert. Waarbij goed begrijpen van de Franse taal (met z’n Catalaanse dialect) wel een vereiste is.
In een speciaal daarvoor gerenoveerd oud huis, naast zijn woonhuis, zijn op drie verdiepingen de tientallen werken te vinden. Ronduit mooie meubel zijn het, nostalgisch, dromerig, verrassend, luidruchtig en soms aangrijpend, zoals het werk over de gezonken onderzeeër Koersk. En steeds met dat gesproken woord, eigenlijk meer performances van Alain.
Kijk vooral ook op zijn mooie site met o.a. een soort 3D-bezoek, meer video’s en verhalen. Eén daarvan heb ik hieronder proberen te vertalen. Waarbij blijkt dat het Frans op de een of andere manier toch mooier en beeldender klinkt dan het Nederlands. Het gaat om de tweede video op zijn pagina L’artiste.
De bescheiden, vriendelijke, poëtische manier waarop hij de bovenstaande vraag beantwoordt zegt veel over hoe hij in het leven staat. Nogmaals: mijn vertaling hieronder geeft dat maar gedeeltelijk weer.
“Voor mij zou dat vooral een beetje ‘eeuwigheid’ moeten zijn, eeuwigheid op een menselijke schaal. Voor ons, bijvoorbeeld voor een tuinier is dat als hij de bloemetjes ziet verschijnen aan de erwtenstruik. Als hij die weer ziet, is dat voor hem eeuwigheid. Dat is duurzame ontwikkeling, iets dat op een deugdelijke manier is gemaakt en heel vele jaren bruikbaar. Of het nu gaat om een huis dat je nieuw bouwt of renoveert. Dat je het zo verantwoord mogelijk doet, en het dus niet nodig is dat je al na korte tijd van alles weer moet kapotmaken en vervangen. Voilá, dat je ervoor zorgt dat het niet kapot hoeft gemaakt te worden. Een huis, een auto of wat dan ook. En als er dan toch iets kapotgemaakt of vervangen moet worden, dat het ‘afval’ weer hergebruikt kan worden. Zoals ik plankjes van oud verpakkingsmateriaal ook weer gebruik.”
(zie laatste ontwikkelingen onderaan)
Mijn stroomleverancier is Eneco, een wereldbedrijf, altijd in voor groene stroom en degelijke klant-ondersteuning. Op hun site kan je je energiegebruik (in mijn geval elektra en gas) vergelijken met het postcodegebied waarin je woont. Handig!
Het afgelopen jaar verbruikten Hanneke en ik 1.302 KwU elektra en 373 m3 gas. Dat leek me een aardige prestatie. Maar helaas is Eneco het niet met me eens. Zie de twee berichten hieronder.
We gebruiken 130.100% meer elektra dan de ‘buren’ en 37.200% meer gas. Tel uit je winst!
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat elders op de site staat dat er storingen zijn. Maar dit duurt nu al meer dan drie weken. Ook vragen op het forum van Eneco en aan de de virtuele assistente Emma leveren niet meer op dan tips om te gaan besparen. En daar betaal je nu al die extra kosten voor, bovenop die voor je energiegebruik.
Inmiddels meldt Danielle (moderator van het Eneco-forum) op 21-2:
“Dat is wel erg veel meer dan gemiddeld! Ik zie dat het gemiddelde van Nederland onterecht is ingesteld op 1 kWh. We gaan het oplossen zodat binnenkort er een redelijker percentage te zien is in Mijn Eneco onder de button verbruik. Bedankt voor het melden en sorry voor het ongemak!”
Dezelfde dag gaf een hoge PR-functionaris van Eneco (Toby Ellson) ook snel antwoord op dit blogbericht. Zijn conclusie was: “Ik ben het met je eens dat herstel geen weken hoeft te duren en zal nagaan waar het fout gaat/ging.”
En… op 23 februari was de site (enigszins) aangepast. Ik kon ons verbruik vergelijken met het landelijke gemiddelde. Cijfers van mijn ‘buurt’ waren blijkbaar (nog?) niet beschikbaar.
We gebruiken voor elektra 1302 Kwh, wat 42% van het gemiddelde landelijk gebruik (3100 Kwh). Op de site staat echter dat dit is: “138% minder dan gemiddeld in Nederland.” Nou heb ik een wiskundeknobbel, maar hoe we 138% minder kunnen scoren is me een raadsel. 100% Minder is toch al 0,0?
Idem voor ons gasverbruik: wij 373 m3, landelijk 1.300 m2, wat 249% minder dan het landelijk gebruik zou zijn. Volgens mijn berekening is ons gebruik 29% van het gemiddelde landelijke gebruik.
Ik zal ze om opheldering vragen.
In eerdere bijdragen (zie 1 en 2) is hier verslag gedaan van een reis die H&ik maakten langs Outsider Art Environments. Bij elkaar bezochten we zo’n tien/twaalf van die bijzondere plekken. Niet allemaal kwamen ze in een verslag terecht. Een flink deel is wel interessant om te bekijken, maar er valt eigenlijk niet veel meer over te vertellen dan al staat vermeld op de site van Henk van Es.
Toch zijn er enkelen die (voor mij) met kop en schouders boven de rest uitsteken.
Ten eerste is dat de Cycloop van Tinguely e.a. (overigens niet door Van Es beschreven, omdat het meer reguliere dan outsider kunst is). De Franse Wikipedia erover is interessant.
Als je van Tinguely houdt, dan is dit de absolute top en een bezoek (met rondleiding in dit enorme gevaarte) meer dan waard (onder Parijs). Tot 5 maart 2017 ook nog in het Stedelijk zijn grote overzichtstentoonstelling.
Verder bezochten we twee musea met outsider art. In Lausanne La Collection de l’Art Brut: prachtig museum met grote collectie en wisselende exposities.
Nog mooier vonden we La Fabuloserie (website hopelijk tijdelijk niet bereikbaar, maar wel hun Facebook-pagina en uitgebreide informatie op de Franse Wikipedia. Plus een beschrijving op de site van Henk van Es). Een privé museum opgezet door het echtpaar Bourbonnais om eigen kunst en collectie in onder te brengen. Alleen het pand al en de ligging (In Dicy, Yonne) zijn de moeite van een bezoek waard. 
Binnen staan overweldigende beelden van Alain Bourbonnais zelf. Maar ook veel andere outsider kunstenaars komen aan bod. Ons raakte in het museum zelf (er is ook een grote beeldentuin) werk van Francis Marshall, geen ‘echte’ outsider, omdat hij een officiële kunstopleiding volgde, maar toch heel verwant. Geen eigen site, maar zie o.a. hier en hier).
Het hoogtepunt was – sans aucun doute – Le Manège de Petit Pierre. In de tuin van de Fabuloserie is dit grandioze bouwsel van Pierre Avezard (1909-92) te bewonderen. Een soort kleine kermis met draaimolens, allerlei andere bewegende taferelen, een heuse Eiffeltoren uit hout, ijzer en afval en nog veel meer. Bijzonder, humoristisch en ontroerend, hoe deze zwaar gehandicapte man zo’n ‘eigen wereld’ heeft weten te bouwen (en in beweging houden). 
Zijn levenswerk dreigde, nadat hij in een verpleeghuis werd opgenomen, langzaam maar zeker te vergaan.
Gelukkig werd het in 1988 door het echtpaar Bourbonnais, met hulp van veel vrijwilligers, gedemonteerd en weer opgebouwd in de Fabuloserie. Bezoek de site van Henk van Es, waar veel informatie te vinden is over ‘Petit Pierre’ en waar alle filmpjes (ook het Russische) de moeite waard zijn.
Zo’n vier jaar geleden – we waren sinds lente 2012 actief als guerrilla- en pothole gardeners in de Uitvinderswijk – liepen Hanneke en ik over het Copernicusplein. Ik zag de boom in de middenberm en zei: “Moet je kijken, in dat driehoekje zou ik een kabouterhuisje kunnen maken.” Hanneke keek me verbaasd aan, een kabouterhuisje? Was ik wel helemaal bij m’n hoofd? Maar mij liet het idee niet meer los.
Pothole gardening
Geïnspireerd door Steve Wheen hadden we al een aantal pothole gardens gemaakt. Piepkleine tuintjes, in gaten (potholes) in stoep of straat, omgetoverd tot grappige tafereeltjes met plantjes, bloemen en ‘props’. Die vaak een glimlach op het gezicht van voorbijgangers toveren.
Steve is inmiddels internationaal bekend, schreef een boek en vertoonde zijn kunsten zelfs op de Chelsea Flower show.
Zo’n prof ben ik niet, maar in april 2012 kwam er de eerste Nederlandse pothole garden in de Galileïstraat. Best eng, op een zondagochtend, in m’n eentje, op m’n knieën daar in die straat (klik hierboven voor de video).
Voorbereiding
Bij dat kabouterhuisje begon ik me van alles af te vragen. Hoe moet het eruit zien? Waarvan gemaakt? En hoe maak ik het ‘hufterproof’? Ik wist inmiddels al goed hoe snel pothole gardens ‘leeggeroofd’ werden of zelfs geheel verdwenen. Dat wilde ik niet; het leek me leuk als dit huisje een min-of-meer permanente toevoeging aan het Copernicusplein werd.
Dat heb ik geweten, om dat voor elkaar te krijgen was meer nodig dan alleen dat eerste huisje neerzetten in november 2012. Niet alleen vele opknapbeurten waren daarvoor nodig, maar vooral steeds ervoor zorgen dat essentiële onderdelen niet verdwenen. Dat ‘bewoners’ geregeld verdwenen was tot daaraan toe, maar het huis zelf zou toch moeten blijven staan, vond ik in mijn jeugdige naïviteit. Pas na bijna drie jaar wist ik het zo met pennen, schroeven, ijzerdraad e.d. te verankeren, dat het niet meer werd losgerukt. Plus de toevoeging van een (kunstgras) tuintje (zonder korrels!), omdat ook echt gras niet bestand bleek tegen de plaatselijke micro-klimaat-omstandigheden.
Grappig is dat iedereen, ik incluis, het vanaf het begin over ‘kabouterhuis’ had. In het eerste tuintje stond een soort heksje en een mannetje met een bezem, geen kabouters, wel een hoop boerderij-dieren. Toen de eerste bewoners (al snel) ‘vertrokken’ verving ik ze niet door kabouters. Ook niet met Kerst 2012, een paar maanden na de start van het huis.
Niet alleen ik vulde de bewoners geregeld aan, ook anderen zetten allerlei poppetjes in de tuin, maar zelden een echte kabouter, dat kwam pas later, toen kleinkinderen Charlotte en Arthur erbij betrokken raakten. Nadat alle bewoners voor de zoveelste maal waren verdwenen, vroeg ik ze om mee te helpen. In juli 2013 doneerden zij hun oude speelgoed: zeven dwergen, Sneeuwwitje en de prins en richtten de tuin met z’n tweetjes helemaal opnieuw in. De video daarvan is HIER te zien. Maar helaas, ook deze bewoners waren na
een paar dagen verdwenen. Ik wilde de kleinkinderen er niet direct over bellen, maar na twee weken moest het er toch van komen. Ik vertelde Charlotte de lotgevallen van hun bewoners. Haar reactie was: “Er wonen waarschijnlijk heel veel arme kinderen bij jullie in de buurt.”
Soms was het huis zo gehavend, dat ik het in z’n geheel verwijderde om thuis op te knappen en nog meer hufter-proof te maken. Bij één van die verwijderingen bleek hoe buurtbewoners gehecht waren geraakt aan het kabouterhuisje. Op de boom verscheen een fraaie affiche, waarover meer in dit artikel.
Maar wat we ook deden, zelfs de plaatsing van oproepen en een (fake) camera, de kabouters bleven verdwijnen.
Het ging helemaal mis toen het Kabouterhuisje half 2013 ‘geocach’ werd. Een wereldwijd spel, waarbij deelnemers kleine verstopte ‘geocaches’ proberen te vinden. In een speciaal kokertje of doosje kunnen ze hun bezoek melden en vaak maken ze foto’s die op de Geocaching-site geplaatst worden. TeamKIS98 plaatste zo’n cach in het bushokje tegenover het kabouterhuisje en doopte het: Kabouterhotel. Door die naam dachten veel spelers dat de schat achter de gevel van het huisje verborgen was. Dat leidde tot veelvuldige sloopwerkzaamheden. Meer dan 200 deelnemers vonden de geocach uiteindelijk, niet in het ‘hotel’, maar in het bushokje ertegenover. Een jaar later werd de geocach gelukkig opgeheven.
Toen brak in augustus 2013, ik herinner me niet meer hoe en door wie, het smurfentijdperk aan. De tuin zaten opeens vol met smurfen, plus grote smurf en tovenaar. Niet alleen kwamen ze er wonen, maar de tuin en het huis werden flink aangepakt. Bijkomstig voordeel van de nieuwe bewoners was dat ze nauwelijks meer weggekaapt werden. En als het al gebeurde, verschenen er steeds weer nieuwe smurfen.
We wisten inmiddels dat het huisje door veel buurtbewoners, vooral kinderen gewaardeerd werd. Het was leuk om met Hanneke in het bushokje tegenover het huisje te zitten en te kijken naar de reacties van voorbijgangers.
Vaak zien kinderen het ’t eerst en trekken aan de arm van hun ouders om ze tot stoppen te manen. Glimlachen en bewondering alom. Ook blijken veel (klein)kinderen het met hun (groot)ouders geregeld te bezoeken, als een vast uitje.
In juli 2014, toen Hanneke en ik al een paar maanden in ons nieuwe huis in het centrum van Den Haag woonden, zo’n vijf km van het huisje, gaf ik er de brui aan. Een bericht op Den Haag Direct bevestigt dit. Maar als we er af en toe langs kwamen en de deplorabele staat van het huisje zagen, deed het toch wel een beetje pijn. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik renoveerde het geheel zeer grondig.
Nu met grondverf en drie lagen lak, een tuin van kunstgras op multiplex, extra verankering enz. Herplaatsing, wederom met kabouters, was eind juli 2015 en ik moet zeggen dat het ’t aardig houdt. Niet wat bewoners betreft, maar het huis is nu makkelijk schoon te maken en wordt geregeld door onbekenden van allerlei bewoners en dieren voorzien, tot Thaise boeddha’s aan toe.
Al met al een heel lang verhaal (voor mijn doen), maar dit is nog lang niet alles van wat er allemaal met en rond het kabouterhuisje is gebeurd. Voorlopig wel genoeg, lijkt me.
Wij (en dat zijn er best veel) hebben er al meer dan vier jaar plezier van.
Rob van Eeden blog 