Zoals onderstaand sprak een aanzienlijk deel der natie over katholieken in de jaren vijftig. Gelukkig dat er toen geen Wilders is geweest, anders was er nu vast geen katholiek meer in NL te vinden en vonden we de bijbel net zoiets als Mein Kampf.

..Ik bedoel alleen dat als Nederland een katholiek land zal zijn geworden, dat niet-katholieken niet meer zullen bestaan.’
‘O, o!’ sprak de priester, ‘dat is een volstrekt verkeerde voorstelling van zaken.’
‘Als Nederland katholiek geworden is, is de Tachtigjarige Oorlog voor niets gevoerd,’ zei Lodewijk.
De priester lachte en Lodewijk twijfelde of het zijn beroepsmatige welwillendheid was, dan wel spot.
‘De Tachtigjarige Oorlog!’ riep hij uit, ‘wat wilt u daarmee zeggen? De Tachtigjarige Oorlog is lang voorbij. Ik geloof dat u de enige bent in Nederland die zich daar nog druk over maakt. De vrede van Münster is driehonderd jaar geleden gesloten. Hij is verouderd. Het wordt tijd voor een nieuwe vrede. God’s vrede, de vrede van Christus. Het is de hoogste tijd!’
‘Nee,’ antwoordde Lodewijk, ‘alles wat Nederland is, heeft het gemaakt in de Tachtigjarige Oorlog. Vóór die tijd bestond Nederland niet eens als zelfstandig natie. Ons land is geboren uit de strijd om de vrijheid. Als de katholieken de meerderheid hebben, is er geen vrijheid meer en heeft het geen zin meer zich in te spannen voor Nederland. De katholieken zijn de vijanden van dit land, altijd geweest.’
(..)
‘De katholieken! Dat is het meest schunnige, belazerde, onderkruiperige, besodemieterde deel van ons volk! Maar die naaien er op los! Die planten zicht voort! Als konijnen, ratten, vlooien, luizen. Die emigreren niet! Die blijven wel zitten in Brabant en Limburg met puisten op hun wangen en rotte kiezen van het ouwels vreten!’

Uit: Ik heb altijd gelijk. Willem Frederik Hermans, 1951