Soms ligt iets op de verkeerde plek: bij een eigenaar die er niets meer mee kan, terwijl een ander er juist om zit te springen. Zo gaat dat niet alleen met spullen, maar ook met tijd, aandacht en kennis. De een heeft er teveel van, de ander heeft het juist hard nodig. Maar hoe vinden ze elkaar?
LEES VERDER
Categorie archief: Overconsumptie
Brood op de plank of in de vuilnisbak?
Een uitspraak van een ‘gewoon’ weldenkend mens haalt niet snel de krant; een professor maakt meer kans. Louise Fresco, hoogleraar duurzaamheid, overkwam dat toen ze onlangs een bijeenkomst van boeren toesprak. Zij vond het niet kunnen dat brood na een dag zomaar weggegooid wordt, omdat het ‘niet meer vers’ is. Daar ben ik het roerend mee eens…
Lees Hanneke’s column verder op de site van Tros Radar.
In de luchtballon van DisneyLand Parijs
De black box van BlackRock
De landelijke bladen zijn er ongetwijfeld blij mee, paginagrote kleurenadvertenties van investeringsmaatschappij BlackRock, Investing for a New World met ronkende teksten als:
DE WERELD IS VERANDERD. Rendementen zijn laag, de markten zijn volatiel en het vertrouwen wankelt. De beleggingswereld ziet er somber uit. Beleggers zien weinig mogelijkheden en strategieën waar ze lang op hebben vertrouwd, lijken niet meer te werken. Er is één vraag die iedereen bezighoudt: Maar wat kan ik het beste doen met mijn geld?
En daarna komt het antwoord op die vraag: “Een Meer Dynamische, Breder Gespreide Portefeuille” Met Hoofdletters Natuurlijk, Dan Klinkt Het Nog Indrukwekkender. En als je doorleest, blijkt dat je vooral moet investeren in Fysieke Exchange Traded Funds (ETF’s) en Absolute Return Strategieën. Gaat er al een belletje rinkelen? Hoge rendementen en geen risico? Waar en wanneer hebben we dat eerder gehoord?
Absolute Return Strategieën, dat klinkt toch goed. Absoluut rendement, wie wil dat niet? Maar lees de kleine lettertjes onderaan de krant ook goed, want daarin staat dat ‘absoluut rendement’ helemaal niet betekent dat je altijd rendement hebt. Ja, je hebt wel altijd rendement, maar het kan ook negatief zijn. Heus, het staat er echt!
Gelukkig ben ik een sullige spaarder. Die in 2002 geld op spaarrekeningen en deposito’s had. En in 2012 nog steeds, met – over die jaren – een rendement (met samengesteld interest) van meer dan 50%. Nee, dat doe ik toch echt liever dan de black box van BlackRock.
De Panne, de boulevard…
Sparen bij de VPRO
Begin van elk jaar is er een wedstrijd voor ontwerpers om de voorkaft van de VPRO-gids te ontwerpen. Hoofdprijs: publicatie op de werkelijke VPRO-gids. Dit jaar was het thema: Sparen. Uit de bijna 400 inzendingen blijkt hoe het onderwerp leeft. Voor een overzicht van alle inzendingen (ook in een mooie diashow), KLIK HIER.
Onderstaande inzending (die helaas niet in de prijzen viel) is van Wesley, tekenaar die de Vrekkenkrant en veel van onze boeken illustreerde.
.
Het zit al lang in de familie
De hut van Frederik van Eeden kan nu eindelijk hersteld worden. LEES HET HELE BERICHT.
Hebben we tenminste allebei weer een hutje achter in de tuin, vlak bij het grote huis van onze geliefde, dat wel!!!
Wat Donner in oktober zag…
De afgelopen dagen had ik het grote genoegen te verblijven in Kasteel Slangenburg, ideaal oord als je eens een paar dagen helemaal gehospitaliseerd wilt zijn. Deze keer (de vierde) hadden Hanneke en ik wel een heel bijzondere ervaring, in een van de mooiste kamers van het Kasteel, waarover we hoorden dat Donner (ja die Donner, de Onderkoning himself!) twee maanden daarvoor in dezelfde kamer, in hetzelfde bed had geslapen.
Daarom laat ik u allen delen in dat genot. Meer dan dertig naakte dames bevolken de wanden, deuren en plafonds van deze Witte Toren kamer. En dit zag Donner als hij op zijn rug lag en (ongetwijfeld) mijmerde over wat er voor hem in het verschiet lag…
.
Paranimf
Afgelopen dinsdag had ik de eer paranimf te zijn voor onze goede vriendin Anne Scheinberg, die in Wageningen promoveerde op het proefschrift Value Added: Modes of Sustainable Recycling in the Modernisation of Waste Management Systems. Zo’n 20 jaar geleden nam ik haar aan bij het CE als veelbelovende afval- en recycling-expert uit de States. Inmiddels toert ze de wereld rond om afvalverwerkings-systemen te onderzoeken en voorstellen te doen voor verbetering via Waste.
Paranimf is een typische Nederlandse, puur ceremoniële taak, waarover Wikipedia het volgende meldt: Paranimfen zijn de begeleiders van een promovendus tijdens de verdediging van zijn of haar proefschrift. De promovendus wordt meestal begeleid door twee paranimfen. De oorspronkelijke betekenis van paranimf is bruidsjonker of bruidsmeisje. In het verleden werd afstuderen of promoveren ook wel gezien als het sluiten van een huwelijk met de universiteit, dus mogelijk ligt daar de verklaring van het gebruik om paranimfen mee te nemen bij de promotie. Verder is het een typisch Nederlandse traditie. Paranimfen hebben tegenwoordig vooral een ceremoniële functie, hoewel zij oorspronkelijk bedoeld zijn om het proefschrift te verdedigen in het geval de promovendus hier zelf niet toe in staat is (bijvoorbeeld door een ongeval of ziekte), of wanneer de promovendus ruggespraak wil houden voor het beantwoorden van een vraag. Honderden jaren geleden, toen academische disputen bij een promotie nog wel eens hoog wilden oplaaien en de gemoederen danig verhit konden raken, dienden paranimfen als lijfelijke beschermers. Het was zeer verstandig om je als promovendus te laten begeleiden door een tweetal potige kerels. In de huidige academische praktijk, waar het maar zelden tot een handgemeen komt, is de paranimf vaak een familielid, vriend(in) of een studiegenoot van de promovendus, en heeft niet noodzakelijkerwijs kennis van zaken van het onderwerp van het proefschrift. Het is dus een erebaan, zoals het getuigen bij een huwelijk. Men wordt wel geacht in dezelfde formele stijl gekleed te gaan als de promovendus.
DE crisis, wat moet ik ermee? (3)
We kijken met bewondering naar de pleinen in Arabische landen waar burgers in opstand komen tegen hun dictators, en op geweldloze wijze een macht opbouwen om een meer democratische staatsvorm af te dwingen. Dat is ze toch maar gelukt, zeggen we vol bewondering, soms zelfs tegen overheidsgeweld in. Niet dat ze er al zijn daar, en ook niet in alle landen, maar ‘het volk’ is daar toch maar in opstand gekomen en denkt en werkt nu mee bij de opbouw van een nieuwe maatschappij.
Maar het is ver van ons bed, zij vechten tegen dictators, en die hebben wij gelukkig niet, denken we. Maar klopt dat wel? Wij hebben het ‘hier’ veel beter dan zij ‘daar’, dat is waar, zeker op materialistisch gebied. Maar hebben wij nog echt wat in te brengen hier? We leven in een democratie, maar wat houdt dat nog in? Een democratie zou de regering van, door en voor het volk moeten zijn, maar wie regeert er nu eigenlijk echt?
Wat is onze democratie nog waard?
Het kapitalisme viert wereldwijd hoogtij en we hebben er nauwelijks greep op. Niet als burgers, maar ook onze vertegenwoordigers op nationaal en internationaal niveau staan min of meer met lege handen. Dat is DE crisis van dit moment. Onze vertegenwoordigers vertegenwoordigen ons niet meer, of nauwelijks, maar lopen aan de leiband van internationale bedrijven en financiële instellingen. Daarom heerst de bijna algemeen gevoelde en geuite woede over en tegen de bankwereld. Die met slinkse middelen ons geld hebben afgetroggeld en nu ook nog eens regeringen afdwingen onze welzijnsvoorzieningen af te breken.
Opstand tegen de dictatuur van banken en internationale bedrijven
Na jaren van nauwelijks verzet tegen ongebreideld kapitalisme komt nu ook in Europa en de USA een nieuwe tegenbeweging op gang. Niet van in het zwart geklede punks en anti-globalisten, maar van brave (maar wel boze) burgers, studenten, werklozen, huismoeders en -vaders. Die ook pleinen en straten bezetten en discussiëren over nieuwe vormen van onze samenleving. Waarin we weer greep hebben op ons leven en de toekomst. ‘Wall Street is our street’ staat op de borden.Op het eerste gezicht absurde acties, maar misschien is dat het enige wat we momenteel kunnen doen, want wat er in Wall Street gebeurt is nog veel absurder.
In een reportage van Occupy Kansas City zeggen heel gewone mensen het eigenlijk het duidelijkst. Wij, 99% van de mensen willen de macht weer terug, om mee te denken, om mee te beslissen, voor onszelf, onze kinderen en de toekomst van de aarde.
Oude oplossingen werken niet meer
Politieke partijen werken niet meer of liever gezegd, ze lossen niets op, of het nu de PvdA, de VVD, het CDA of de PVV is. Allemaal zijn ze – min of meer – in crisis. Vakbonden zijn in crisis, de politiek is machteloos, nationaal en internationaal. ‘Je terugtrekken’ werkt misschien op individueel niveau, maar met z’n allen worden we er niet beter van, de status quo blijft gehandhaafd. Actie voeren voor dierenwelzijn, het milieu, CO2-vermindering, allemaal een uurtje het licht uitdoen enz. enz. dragen zeker iets bij, maar pakken het fundamentele probleem van deze tijd niet aan.
En we hebben geen staatslieden meer als Franklin D. Roosevelt, die tijdens zijn inauguratie als president van de VS in 1934 zei: “Toen ze te weinig krediet hadden, stelden de banken voor om ze nog meer te lenen. Door de lokroep van winst volgde ons volk hun valse leiderschap. En nu vragen ze opnieuw ons vertrouwen. Maar ze kennen alleen de wetten van hebzucht. Ze hebben geen visie. En waar geen visie is, sterft een volk.”
Enorme uitdaging
Dus we zullen het zelf moeten doen, iets nieuws helemaal zelf bedenken en van de grond af opbouwen. Dat is niet eenvoudig, maar de contouren van een nieuwe beweging beginnen zich wereldwijd af te tekenen. Occupy Den Haag, waar ik toevallig woon, is daar maar een voorbeeldje van, maar wel een voorbeeld als honderden anderen. Van mensen die er genoeg van hebben zich te laten regeren door het geld, door blind winstbejag ten koste van de meerderheid van weldenkende mensen en de zwakkeren.
Daar moet een eind aan komen, weten we allang, maar nu staan we op het punt op op te staan, en onze stem te laten horen. We weten DE oplossing niet, maar zijn bereid er aan te werken. Vreedzaam en respectvol, luisterend naar elkaar, saamhorig, ons volle verstand inzettend.
We zijn bereid veel in te leveren, om onze toekomst terug te winnen, een toekomst die we ons hebben laten afnemen door de steeds meer om zich heen grijpend graai-cultuur. Maar nu is het GENOEG, we hebben een lange weg te gaan, de eerste stappen zijn gezet.
Rob van Eeden blog 